با اکران فیلم سینمایی «آپاراتچی» اولین تجربه کارگردانی علی طاهرفر در خانه جشنواره، محمد صابری منتقد سینما به بررسی آن پرداخته است.
سوره سینما – محمد صابری : «تقدیم به مردم سینما و سینمای مردم» همین نوشته در ابتدای تیتراژ پایانی «آپاراتچی» خیلی از چیزها درباره نگاه فیلم به «سینما» و آنچه به دنبال روایت آن بوده است را مشخص میکند، اما اجازه دهید، کمی به عقبتر برویم و درباره قبل از تیتراژ پایانی، صحبت کنیم؛ حتی قبلتر از تیتراژ ابتدایی! درباره سینمایی که تبدیل به سوژه «آپاراتچی» شده است. درباره سینمایی که دوستش میداریم و سالهاست عادت کردهایم، برای ۱۰ روز از همه دغدغهها و مشغلههایمان دست بکشیم، به احترامش گرد هم بیاییم و در لابهلای حرص خوردنها و ایکاشها، در تاریکی سالن، دنبال بهانههایی برای خندههای از ته دل و یا گریههای بیصدا بگردیم. معجزه سینما، واقعیت غریبی است که سخت میتوان دربارهاش سخن گفت و شاید به همین دلیل فیلم ساختن درباره آن هم چیزی شبیه یک ریسک است.
وقتی ویترین سینمای ایران در چهار دهه گذشته را مرور میکنیم، کم نیستند فیلمهایی که در آنها سینما، کارگردانی و یا بازیگری تبدیل به بستری برای روایت داستان شدهاند اما در فیلم «آپاراتچی» سینما، بهانه نیست، بلکه شخصیت اصلی داستان است. علی طاهرفر که پیش از این در عرصه مستند و کوتاه تجربه کارگردانی داشته و حتی پشت دوربین فیلم تلویزیونی هم قرار گرفته، حالا در اولین دورخیز خود برای کارگردانی فیلم بلند سینمایی، سراغ بازخوانی زندگی واقعی یک «عاشق سینما» رفته است.