گروه اندیشه: زهره اسکندریون کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی عضو انجمن روانشناسی اجتماعی ایران در سایت انجمن روانشناسی اجتماعی، یادداشت کوتاهی نوشته در باره «بی حسی روانی» که ناشی از مشاهده انبوه آلام دردهای دیگران است. سوال اساسی آن است برای آن که قدرت همدردی با دیگران را از دست ندهیم چه می توانیم انجام بدهیم؟ این مطلب را در ادامه می خوانید:
****
هر روز با دهها خبر از جنگ، فقر، حوادث رانندگی، کودکآزاری، خشونت، مهاجرت، بلایای طبیعی و بحرانهای انسانی مواجه میشویم. در گذشته، چنین رویدادهایی معمولاً محدود به اخبار روزنامه یا تلویزیون بود؛ اما امروز تلفن همراه، انسان را به مشاهدهگر دائمی رنج دیگران تبدیل کرده است.
در نگاه نخست ممکن است تصور کنیم افزایش آگاهی اجتماعی، همدلی انسانها را نیز افزایش خواهد داد؛ اما یافتههای روانشناسی اجتماعی تصویر پیچیدهتری ارائه میکنند. پژوهشها نشان میدهند که قرار گرفتن مکرر در معرضle=”color:#b22222″>جمعبندی
روانشناسی اجتماعی به ما یادآوری میکند که همدلی، منبعی ارزشمند اما محدود است. اگر این منبع بدون مراقبت مصرف شود، ممکن است به فرسودگی هیجانی و بیتفاوتی اجتماعی بینجامد. شاید مهمترین مهارت عصر دیجیتال، نه بیتفاوتی نسبت به رنج دیگران و نه غرق شدن در اخبار تلخ، بلکه ایجاد تعادلی هوشمندانه میان همدلی، مسئولیت اجتماعی و مراقبت از سلامت روان باشد.
منابع علمی
• Aronson, E., Wilson, T. D., & Akert, R. M. (۲۰۲۲). Social Psychology.
• Fiske, S. T., & Taylor, S. E. (۲۰۱۷). Social Cognition: From Brains to Culture.•
Cameron, C. D., & Payne, B. K. (۲۰۱۱). Escaping affect: How motivated emotion regulation creates insensitivity to mass suffering. Journal of Personality and Social Psychology.•
Slovic, P. (۲۰۰۷). “If I look at the mass I will never act”: Psychic numbing and genocide.
۲۱۶۲۱۶