حضور موثر ایران در ائتلاف ها و سازمان های منطقه ای و بین الملل طی دو سال گذشته یک تصویر بزرگتر از سیاست خارجی فعال و تاثیرگذار دولت سیزدهم ارائه می دهد.
پیوستن ایران به بلوک قدرت های غیرغربی جهان تحت عنوان بریکس شاید برای اولین بار در تاریخ دیپلماسی کشورمان باشد که به سطح کنش ایران بعد فرامنطقه ای می دهد.
عضویت در بریکس برای ایران که بر اساس تعریف سطوح قدرت در روابط بینالملل به عنوان یک قدرت منطقهای محسوب میشود، به معنای نقطه عزیمت تهران به پلهای بالاتر در تعریف جایگاه و قدرت خود است. بدون تردید حضور در جمع قدرت های نوظهور جهانی به معنای ارتقای جایگاه و نقش ایران از یک قدرت منطقهای به قدرت میانمنطقهای بر اساس سطحبندی قدرت در روابط بینالملل است.
دولت سیزدهم از همان روزهای آغاز به کار خود به بازتعریف نقش و جایگاه کشورمان در سیاست بین الملل پرداخت و حضور در ائتلاف های مهم بین المللی را در دستور کار قرار داد و اراده خود را معطوف ترمیم روابط با قدرت های شرقی و غیرغربی که در ۸ سال گذشته آسیب جدی دیده بود کرد.
این اقدام از این جهت واجد اهمیت بود که سیاست خارجی کشور در سردرگمی تحولات بیرونی مرتبط با برجام و رفت و آمدها در کاخ سفید به سر می برد و توان دیپلماسی را تحلیل برده و فاقد حرکت کرده بود.