حجت کریمی در بخشی از صحبتهایش گفت: «رامون لوپز را برای سرمربیگری تیم به ایران آوردیم و وقتی کمپ حجازی را دید، گفت ۵ سال عربستان بودم و ۱۰۰۰ زمین چمن ساختند؛ پولی که میخواهید به من بدهید، زمین بسازید و مربی ایرانی انتخاب کنید.»
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، یکی از عجایب فوتبال ایران هم این است که جایگاه متهم و طلبکار به سادگی تغییر میکند. خیلی هم زود این اتفاق میافتد و بهنظر میرسد قانون نانوشتهای وجود دارد که آنها روی فراموشکاری مردم و هواداران، حساب ویژهای باز کردهاند.
مدیرانی که هر کدام سالها در نقشها و سمتهای مختلف حضور داشتهاند و وقتی زمان دوریشان از این عرصه فرا میرسد، چنان اظهارنظر میکنند که گویی پایهگذار باشگاهداری نوین در کشورهایی چون آلمان و اسپانیا بودهاند و از افرادی که جای آنها روی صندلی مدیریت نشستهاند ایراد میگیرند.
این موضوع در خصوص مدیران سابق دو باشگاه بزرگ پایتخت، بیشتر صدق میکند. افرادی که به اندازه مدیریت خودشان در کاستیهای پرشمار فعلی استقلال و پرسپولیس سهم دارند و بخشی از مشکلات فعلی مربوط به سوءمدیریتشان میشود. اما آنقدر شیک و مجلسی، نسخه رهایی از اوضاع فعلی را میپیچند که اگر در ایران زندگی نکنید و پیگیر فوتبال ایران نباشید، از خودتان سؤ ایرانی انتخاب کنید.»
باورکردنی نیست؛ اینکه دلسوز فوتبال ایران، نه یک مدیر ایرانی بلکه یک مربی خارجی است. مربیای که میتوانسته مثل خیلیهای دیگر بیاید و دلارهای بیزبان را به جیب بزند و بعد از مدتی با شکایت به فیفا یا توافق با باشگاه، برود. فوتبالی که زیرساختهای آن صدای بزرگ و کوچک را در آورده، فوتبالی که تنها شاخصه حرفهای شدن آن دستمزد بازیکنان است و فوتبالی که حتی مدیران آن در صورت بهره بردن از منابع مالی زیاد، باز هم نمیتوانند کمکی به پیشرفت، توسعه و بهبود اوضاع کنند، نیازمند فعالیت افرادی چون «رامون لوپز» است. ای کاش میشد مدیر واقعی، کاربلد و دلسوز از خارج وارد کرد یا حداقل تفکر و دیدگاه چنین افرادی را به مدیران و دستاندرکاران فوتبالمان تزریق کرد.