به گزارش ایلنا،در ماههای اخیر، انتشار اخبار مربوط به قتل زنان به دست همسر، پدر، برادر یا دیگر بستگان نزدیک و همچنین خودکشی برخی زنان در شهرهای مختلف شمالغرب کشور، بار دیگر توجه افکار عمومی را به ابعاد خشونت خانگی و پیامدهای آن جلب کرده است. هرچند انگیزه و شرایط هر پرونده با دیگری متفاوت است، اما فعالان اجتماعی معتقدند مجموعهای از عوامل فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و حقوقی در شکلگیری این حوادث نقش دارند و نمیتوان آنها را صرفاً به اختلافات خانوادگی تقلیل داد.
قتلهای موسوم به «ناموسی» همچنان یکی از خشنترین اشکال خشونت علیه زنان به شمار میرود، قتلهایی که در برخی موارد با توجیه حفظ آبرو یا حیثیت خانوادگی رخ میدهد، در حالی که هیچ مبنای قانونی یا شرعی برای چنین اقداماتی وجود ندارد. با این حال، استمرار برخی باورهای سنتی و نگاه مالکیتمحور به زنان سبب شده است این نوع خشونت همچنان در برخی مناطق قربانی بگیرد.
در سوی دیگر این چرخه، خودکشی زنان نیز به عنوانو افزایش آسیبهای اجتماعی منجر شود.
وی در ادامه، راهکارهای پیشگیری از خودکشی در میان بانوان را برشمرد و گفت: آموزش و آگاهیبخشی درباره سلامت روان، مدیریت استرس و تقویت مهارتهای زندگی، توسعه خدمات مشاوره و رواندرمانی، ایجاد مراکز حمایتی و مشاوره رایگان، بهویژه در مناطق محروم، و همچنین راهاندازی پناهگاهها و مراکز حمایت از زنان قربانی خشونت خانگی، از مهمترین اقدامات پیشگیرانه در این زمینه است.
این استاد جامعهشناسی با تأکید بر اینکه قوانین حمایتی از زنان در کشور هنوز کافی و جامع نیست، اظهار کرد: تصویب و اجرای قوانین مؤثرتر برای حفاظت از حقوق زنان و مقابله با خشونت خانگی و تبعیض، میتواند نقش مهمی در کاهش آمار خودکشی در میان بانوان ایفا کند.
آنچه امروز در برخی مناطق شمالغرب کشور رخ میدهد، تنها مجموعهای از پروندههای جنایی یا حوادث پراکنده نیست، بلکه هشداری درباره تداوم چرخه خشونتی است که اگر ریشههای آن شناسایی و برای مهار آن اقدام نشود، قربانیان دیگری نیز خواهد گرفت.