«جریان» در ظاهر یک برنامه گفتوگومحور است، اما در لایههای زیرین خود نوعی «مردمنگاری رسانهای» را دنبال میکند.
جوان آنلاین: در سالهایی که بسیاری از برنامههای تلویزیونی ایران میان دو قطب «گفتوگوهای رسمی استودیویی» و «گزارشهای خبری کوتاه و گذرا» گرفتار ماندهاند، برنامه «جریان» توانسته مسیر متفاوتی برای خود تعریف کند. مسیری که بیش از آنکه به الگوی رایج تاکشوهای تلویزیونی شباهت داشته باشد، به یک آزمایشگاه جامعهشناسی زنده نزدیک است. این برنامه که با اجرای علیرضا زادبر از شبکه اول سیما روی آنتن میرود، تلاشی است برای پیوند زدن رسانه، پژوهش میدانی و تحلیل اجتماعی؛ تلاشی که اگرچه خالی از ضعف نیست، اما در ساختار محافظهکار رسانه ملی، تجربهای کمسابقه به شمار میآید.
«جریان» در ظاهر یک برنامه گفتوگومحور است، اما در لایههای زیرین خود نوعی «مردمنگاری رسانهای» را دنبال میکند. برنامه به دعوت چند کارشناس و چرخاندن گفتوگو در فضای بسته استودیو اکتفا نمیکند، بلکه دوربین را به خیابان میبرد؛ به میان جمعیتی که معمولاً در تلویزیون تنها در قالب آمار، تیتر یا نظرسنجی دیده میشوند. همین خروج از فضای کنترلشده استودیو، نخستین ویژگی مهم «جریان» است.
جامعهشناسی در مقام مجری
تفاوت اصلی علیرضا زادبر با بسیاری از مجریان تلویزیونی در نوع مواجهه او با موضوعات است. او نقش «گرداننده خنثی» را بازی نمیکند. زادبر به واسطه پیشینه دانشگاهیاش در حوزه جامعهشناسی، در گفتوگوها نقش یک تحلیلگر فعال را دارد. کسی که مسئله طرح میکند، فرضیه میسازد، پاسخها را به چالش میکشد و تلاش میکند گفتوگو را از سطح واکنشهای احساسی یا کلیشهای عبور دهد.