گروه اندیشه: نعمت الله فاضلی در یادداشت تلگرامی خود با توضیف ایران در میانه شعلههای جنگ و بمباران، معنای حقیقی میهندوستی را بازخوانی میکند. فاضلی با نقد کسانی که از ویرانی وطن شادمانند، با تکیه بر منش جبار باغچهبان، میهندوستی اصیل را نه یک ادعا، بلکه «احساس وظیفه» و «ادای دین» به جامعه میداند؛ نگاهی که در آن هر فرد خود را «بدهکاری خوشحساب» در پیشگاه ایران میبیند. این مطلب را در ادامه می خوانید:
****
این روزها که به میهن مان تجاوز شده برخی صمیمانه خواسته اند و پرسیده اند چگونه میهندوستی کنیم؟ افراد کاملا متفاوت از خانم خانه دار، فرد مغازه دار، کارمند و افراد دانشگاهی با بیان های متفاوت این را پرسیده اند. در مقدمه، چند ملاحظه را بنویسم و بعد جواب می دهم.
یک. قلبا خوشحالم که این حس را در برخی هم میهنانم می بینم. گاهی از شوق چشمانم پر از اشک شده است.
دو. یادمان باشد که در کنار آن ها که از بمباران انستیتو پاستور و مدرسه میناب و دامی که خاطرات خود از روز تولد تاکنون را مرور می کنم و در این باره می اندیشم، به این نتیجه می رسم که هیچ بهانه ای برای ان که بتوانم خود را خدمتگزار جامعه بدانم وجود ندارد. از هر زاویه که به گذشته نگاه می کنم می بینم این جامعه بزرگ بشریت بوده که به من خدمت کرده و من را مدیون خود ساخته است. ….حال چگونه می توانم ادعا کنم که من خدمتگزار جامعه بوده ام؟ آنچه کرده ام و می کنم برای ادای این همه دینی است که به گردن دارم” (۳۵).
میهندوستی اصیل وقتی ممکن می شود که باغچه بان وار خود را مدیون و مرهون جامعه مان بدانیم و هر کاری را انجام می دهیم به گفته باغچه بان در بهترین حالت “یک بدهکار خوش حساب” بدانیم. شرط بنیادی میهندوسی داشتن احساس وظیفه به جامعه خود است. این احساس است که به ما نیروی عاطفی، انگیزه و توانایی مراقبت از میهن را می دهد. البته بدهکار خوش حساب بودن کاری ساده و دم دست نیست.
۲۱۶۲۱۶