23 / 06 /1404
وقتی صدای آژیر خطر جای زنگ کلاس را میگیرد این سوال پیش میآید: آموزش دانشگاهی در بحران چگونه ادامه پیدا میکند؟ همهگیری کرونا یک بار این آزمایش را پیشروی ما گذاشت و نشان داد که میتوانیم به آموزش مجازی کوچ کنیم، اما جنگ، قصه دیگری است. اینجا دیگر مسئله «خانهنشینی» نیست بلکه بقا و امنیت زیرساختها مطرح میشود. از قطع اینترنت و برق گرفته تا حملات سایبری به مراکز داده، در این میان هوشمصنوعی به عنوان ابزاری تازه نفس، میتواند امید تازهای برای حفظ چراغ آموزش باشد، اما آیا واقعا میتواند جای انسان را بگیرید یا فقط همیار اوست؟ در این میان با داود مسعودی مدیر اندیشکده حکمرانی هوشمند اندیشگاه حکمرانی، درخصوص آینده آموزش دانشگاهی در شرایط بحران و نقش فناوریهای نوین گفتوگویی کردهایم.
با توجه به تجربههای جهانی، اگر جنگی دوباره رخ دهد، آیا دانشگاهها در ایران ظرفیت ادامه آموزش به صورت مجازی را دارند؟ زیرساختها چقدر قابل اتکا هستند؟
تجربه همهگیری کرونا نشان داد که دانشگاههای ایران توانایی گذر اضطراری به آموزش مجازی را دارند، اما این گذر بیشتر واکنشی بود تا ساختاری، زیرساختهای موجود از اینترنت پرسرعت گرفته تا پلتفرمهای بومی در برخی مناطق قابل اتکا هستند، اما در سطح ملی هنوز با چالشهایی مانند نابرابری دیجیتال، نبود استانداردهای یکپارچه و ضعف در امنیت سایبری روبهرو هستیم. برای مواجهه با بحرانهایی مانند جنگ، نیازمند بازطراحی زیرساختها با رویکرد تابآوری، پشتیبانی چندلایه و استقلال فناوری هستیم.