۱۳۹۶/۰۳/۱۶ ۱۵:۰۲

اين كه گفته ايد كه آيه نازل شد كه هر كس به زنان پيامبر تهمت بزند …، چنين چيزي در قرآن نداريم و چنين آيه اي نازل نشده است.
آنچه نازل شده، آيات افك است كه مربوط به تهمت زدن به زنان پاكدامن است:
مسلّماً كساني كه آن تهمت عظيم را عنوان كردند، گروهي (متشكّل و توطئه گر) از شما بودند. امّا گمان نكنيد اين ماجرا براي شما بد است، بلكه خير شما در آن است. آن ها هر كدام سهم خود را از اين گناهي كه مرتكب شدند دارند . از آنان كسي كه بخش مهمّ آن را بر عهده داشت ،عذاب عظيمي براي اوست! چرا هنگامي كه اين (تهمت) را شنيديد، مردان و زنان با ايمان نسبت به خود (و كسي كه همچون خود آن ها بود) گمان خير نبردند و نگفتند اين دروغي بزرگ و آشكار است؟! چرا چهار شاهد براي آن نياوردند؟! اكنون كه اين گواهان را نياوردند، آنان در پيشگاه خدا دروغگويانند. اگر فضل و رحمت الهي در دنيا و آخرت شامل شما نميشد، به خاطر اين گناهي كه كرديد ،عذاب سختي به شما ميرسيد! به خاطر بياوريد زماني را كه اين شايعه را از زبان يكديگر ميگرفتيد، و با دهان خود سخني ميگفتيد كه به آن يقين نداشتيد و آن را كوچك ميپنداشتيد در حالي كه نزد خدا بزرگ است! چرا هنگامي كه آن را شنيديد نگفتيد: «ما حق نداريم كه به اين سخن تكلّم كنيم . خداوندا منزّهي تو، اين بهتان بزرگي است»؟ خداوند شما را اندرز ميدهد كه هرگز چنين كاري رااز عاملي، ص283.
3. “ام ولد” به كنيزي گفته مي شود كه از مولايش صاحب فرزند شده باشد.
4. حديث الفك، جعفر مرتضي عاملي؛ ترجمه الميزان، ج15،ص137-148.
5. “مجبوب” به كسي گفته مي شود كه هيچ كدام از آلت تناسلي مردانه و زنانه را ندارد.
مسلّماً كساني كه آن تهمت عظيم را عنوان كردند، گروهي (متشكّل و توطئه گر) از شما بودند. امّا گمان نكنيد اين ماجرا براي شما بد است، بلكه خير شما در آن است. آن ها هر كدام سهم خود را از اين گناهي كه مرتكب شدند دارند . از آنان كسي كه بخش مهمّ آن را بر عهده داشت ،عذاب عظيمي براي اوست! چرا هنگامي كه اين (تهمت) را شنيديد، مردان و زنان با ايمان نسبت به خود (و كسي كه همچون خود آن ها بود) گمان خير نبردند و نگفتند اين دروغي بزرگ و آشكار است؟! چرا چهار شاهد براي آن نياوردند؟! اكنون كه اين گواهان را نياوردند، آنان در پيشگاه خدا دروغگويانند. اگر فضل و رحمت الهي در دنيا و آخرت شامل شما نميشد، به خاطر اين گناهي كه كرديد ،عذاب سختي به شما ميرسيد! به خاطر بياوريد زماني را كه اين شايعه را از زبان يكديگر ميگرفتيد، و با دهان خود سخني ميگفتيد كه به آن يقين نداشتيد و آن را كوچك ميپنداشتيد در حالي كه نزد خدا بزرگ است! چرا هنگامي كه آن را شنيديد نگفتيد: «ما حق نداريم كه به اين سخن تكلّم كنيم . خداوندا منزّهي تو، اين بهتان بزرگي است»؟ خداوند شما را اندرز ميدهد كه هرگز چنين كاري را تكرار نكنيد اگر ايمان داريد!(1)
