نگاهی به «آخرین نامههای محکومان به مرگ»؛
وقار در مواجهه با مرگ
«زنها و مردهایِ آزادیخواه، در آخرین نامههایِ خود با ابرازِ نابترین احساسات، و جملههایی سرشار از مهر و شفقت، کوشیدند به عزیزان خود روحیه دهند تا رویایِ آزادی و امید به روزهایِ سپید زنده بمانَد. گیوتین و سپیدهدمهایِ خونین نیز نقطه پایانی برایِ رویاهایِ آنها نبود که در مواجهه با مرگ، وقار خود را از دست ندادند.»
سرویس تاریخ خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- محمد صادقی، نویسنده و پژوهشگر؛ در زمانی که هیتلر رهبریِ آلمان را در دست داشت و با خشونتورزی و جنگافروزی بسیاری از مردم کشورش و دیگر کشورهای اروپایی را زیر فشار و ستم قرار داده بود، در آلمان و بویژه کشورهایِ اشغالی برخی از مردم با تشکیلِ گروههایِ مقاومت در برابرِ نازیها ایستادند. آنها با اقدامهایِ مختلف مانندِ انتشار و پخشِ نشریهها، کمک به آسیبدیدهها، فراریدادنِ خلبانها، ضربهزدن به نیروهایِ نظامیِ متجاوز و… در مقابلِ ستم سر فرود نیاوردند و شمارِ زیادی از آنها که کارگر، دانشآموز، دانشجو، آموزگار، پزشک و… بودند، در این راه اعدام شدند. برخی از آنها نیز قبل از اعدام، فرصت یافتند تا برای خانواده یا دوستان خود نامهای بنویسند که مجموعهای از آن نامهها توسط پیرو مالوتسی و جوانی پیرلی در کتاب «آخرین نامههای محکومان به مرگ» با ترجمه هوشنگ وزیری (انتشارات خوارزمی) گردآوری شده است.
