رئیس سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس: جمعآوری مدارس کانکسی تا قبل از مهرماه ۱۴۰۴ انجام خواهد شد
جوان آنلاین: مدارس کانکسی، راهکاری موقت بودند، شاید تنها کورسوی امید برای کودکانی که در سایه دشتها و حاشیه کوهپایههای دوردست به دنبال رؤیاهایشان میدویدند؛ کودکانی که از شلوغی شهرهای بزرگ دور مانده بودند؛ از همان شهرهایی که مدارسشان با دیوارهای بلند و امکانات فراوان، برای آنان دور از دسترس بود. این سازههای موقت، قرار بود تنها پلی باشند میان نبود امکانات و رسیدن به عدالت آموزشی، اما به مرور زمان به معضلی دائمی تبدیل شدند. حال مسئولان، وعده جمعآوری تمام مدارس کانکسی را تا پایان تابستان امسال میدهند.
دایر شدن مدارس کانکسی برای جلوگیری از محرومیت تحصیلی این کودکان، بیشک اقدامی قابل تقدیر بود، اما اکنون که این سازههای ساده فلزی و چوبی به جای راهحلی موقت، به وضعیت پایدار تبدیل شدهاند، پرسشی اساسی مطرح میشود؛ آیا تکتک دانشآموزان در سراسر کشور، حتی در دورترین روستاها، شایسته استفاده از امکانات آموزشی باکیفیت نیستند؟
در دشتهای دورافتاده، در مناطقی که دسترسی به امکانات اولیه دشوار است، کودکان با اشتیاقی وصفناپذیر به دنبال یادگیری هستند. در چنین مکانهایی، مدارس کانکسی به نقطه امیدی برای آنان تبدیل شدهاند؛ سازههای سادهای که با وجود محدودیتهایشان، صدای خندهها و شور یادگیری را در دل این مناطق زنده کردهاند، اما حقیقت تلخ این است که این سازهها نه نمادی از عدالت آموزشی، بلکه گواهی بر تلاشهای ناکافی و نیمهتمام در مسیر تحقق آموزش برابر هستند.
لزوم جایگزینی این مدارس با مدارس استاندارد بیش از پیش احساس میشود؛ اقدامی که نه فقط یک وظیفه، بلکه تعهدی به کودکان این سرزمین است. زیرا رویاهای آنان، که در کلاسهای سرد زمستانی و گرمای طاقتفرسای تابستانی محبوس شدهاند، شایسته فضایی امن و استاندارد برای شکوفایی هستند. مدارس کانکسی، با نبود امکانات گرمایشی و سرمایشی مناسب، با نبود تجهیزات آموزشی پایه، و حتی با امنیت ناکافی در برابر بلایای طبیعی، نمیتوانند پاسخگوی نیازهای کودکان باشند.