از همین ابتدا می شود در کلام و رفتارش فهمید که می داند صندلی ها بسیار بی رحمند و میزها فراموشکار! و دلبستگی اش را به جای اتاق و ماشین و محافظ و چه و چه … ، به آدمها و اطرافیانش پیوند می زند. شاید قضاوتی زود هنگام باشد اما به نظر می رسد عمق استراتژی بسترهای فرهنگی را به راحتی می فهمد و به رسم احترام، به روزهای تلخ و ناکارآمد این وزارتخانه سیلی نمیزند.
