25 / 05 /1404
به گزارش خبرنگار آنا، یکی از مهمترین ماموریتهای آموزش، ارتقای جایگاه ایران و دستیابی به مرجعیت علمی در سطح منطقه و جهان است. این هدف، صرفاً یک آرمان نمادین نیست، بلکه ضرورتی راهبردی برای امنیت ملی، قدرت نرم، پیشرفت اقتصادی و استقلال کشور محسوب میشود. در همین راستا، قانون برنامه هفتم توسعه نیز به صراحت بر «شتاببخشی به تولید علم، ارتقای کیفیت پژوهش و حضور فعال در نظامهای رتبهبندی بینالمللی» تأکید دارد و حتی هدفگذاری مشخصی را برای ارتقای رتبه علمی ایران به جایگاه چهاردهم جهان در نظر گرفته است.
ایران دو دهه گذشته با سرمایهگذاری در آموزش عالی و پژوهش، رشد کمنظیری در تولید علم تجربه کرده است. طبق آمار پایگاههای معتبر بینالمللی مانند اسکوپوس و ISI، کشور ما توانسته سهم خود را از تولید علم جهانی بهطور چشمگیری افزایش دهد. این پیشرفت، نه تنها حاصل گسترش کمی مقالات و طرحهای پژوهشی، بلکه نتیجه حضور چهرههای برجستهای است که با انتشار آثار پراستناد، تأثیر مستقیم بر روندهای علمی جهانی گذاشتهاند.
در این میان، پژوهشگران پراستناد یا Highly Cited Researchers، جایگاهی ویژه دارند. این گروه که در فهرست معتبر کلاریویت آنالیتیکس (Clarivate) یا پایگاههای مشابه معرفی میشوند، از نظر تأثیرگذاری علمی در سطح بالاتری نسبت به همتایان خود قرار دارند. مقالات آنها در حوزههای تخصصی، بیشترین ارجاع را دریافت میکند و در شکلدهی به مرزهای جدید دانش نقشآفرین است. بنابراین، این پژوهشگران را میتوان ستونهای اصلی شتاب علمی و «پُلی برای مرجعیت علمی» دانست.