۱۴۰۰/۱۰/۰۱ ۱۱:۱۸
پرسش:
یک نفر به من گفت از کجا مطمئن هستید که صدایی که پیامبران و امامان میشنیدند، صدای خدا بود؟! اینکه یکصدایی به گوش اون ها برسه که بگه من صدای خدا هستم، کافی نیست. شاید صدای اجنه رو میشنیدند یا صدایی از درون خودشون بود یا یک اختلال روانی بود! چطوری اون ها تشخیص میدادند که این صدا، حقیقتاً صدای خدا است؟! آیا تشخیص اون ها برای ما هم حجته؟! شاید اون ها اشتباه تشخیص دادند!
پاسخ:
مقدمه:
حکمت الهی اقتضا دارد پیامبرانی از سوی خداوند برای هدایت مردم برانگیخته شوند تا از این رهگذر، زمینه لازم برای راهیابی انسانها به کمال و سعادت حقیقی فراهم آید. حال این پرسش مطرح میشود که آیا راهی برای شناخت پیامبران حقیقی وجود دارد و از کجا باید دانست که آنها واقعاً از طرف خدا مبعوث شدهاند؟ بهعبارتدیگر خود آنها چگونه متوجه میشدند که پیام و صدایی که میشنوند، کلام و وحی خداوند است و از سوی دیگر ما چگونه فرستاده خداوند را از مدعیان دروغین نبوت تشخیص دهیم؟ اهمیت این پرسش با توجه به این نکته روشنتر میشود که در طول تاریخ، مدعیان دروغین پیامبری کم نبودهاند، حال چه افرادی که بهدروغ مدعی این مقام بودند و یا افرادی روانپریش که فکر میکردند فرستادگان خداوند هستند. بر این اساس سع تعالیم و آموزههای متعالیتر و یا حداقل مشابهی مانند پیامبر اسلام بیاورند که قطعاً چنین اتفاقی رخ نداده است.
بعلاوه باید توجه کرد که ظهور معجزه توسط پیامبران بهعنوان یک امر خارقالعاده که افراد دیگر و حتی اجنه از آوردن مانند آن ناتوان هستند، نشاندهنده صدق ادعای آنهاست. همچنین آنها نهتنها افراد گوشهگیر و ریاضتطلبی نبودند (که مقتضای ظهور قوه تخیل و توهم است) بلکه آنها افرادی دارای خصوصیات اخلاقی پسندیده و همواره در متن اجتماع و مورد وثوق افراد جامعه بودند و وحی را نیز در همین حال یعنی هوشیاری کامل دریافت میکردند که این نیز با ادعای مطرحشده در تعارض است.
کلمات کلیدی:
وحی، پیامبر، معجزه، مدعیان پیامبری، قدرت تخیل.
پینوشتها:
1. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، انتشارات اسلامیه، ۱۳۶۲ ش، ج 1، ص ۲۷۱؛ مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، بیروت، موسسه الوفاء، 1403 ق، ج ۲۶، ص ۶۸.
2. سوره انفال، آیه 26.
3. مجلسی، بحارالانوار، پیشین، ج 11، ص 56.
4. سعیدی مهر، محمد، آموزش کلام اسلامی، قم، کتاب طه، چ سوم، 1383 ش، ج 2، ص 37 و 38.
5. همان، ص 62-83.
6. همان، ص 54.