این روزها نام یک مربی خانه نشین بیشتر از مربیان شاغل، در رسانههاست؛ یحیی گلمحمدی!
در فوتبال، نتیجه حرف اول و آخر را میزند. هر چقدر مربیان در دفاع از بازیکن ناکام بگویند از عملکرد او راضی هستند، باز مهاجمی که گل نزند رفتنیست. هر چقدر هم که مدیران از انتخاب خود روی نیمکت حمایت کنند، مربی که نتیجه نگیرد میرود.
درست عکس آن نیز وجود دارد، مربی که نتیجه میگیرد تا همیشه میتواند برگردد. نگاه کنید به شرایط مربیانی که در تیمهای بزرگ دنیا نتیجه گرفتند و بازگشتهای دو یا چند باره آنها، یا همین فوتبال خودمان و استقلال و پرسپولیس به عنوان دو نمونه که هر مربی، سایه سنگین فرهاد مجیدی، برانکو ایوانکوویچ یا یحیی گل محمدی را روی سر خود احساس میکند.
