تارنمای رسمی فدراسیون بینالمللی فوتبال(فیفا) در گزارشی با اشاره روند ستارهسازی ایران و صادرات آنان به اروپا، به معرفی خط سیر اوجگیری «سردار آزمون» و «مهدی طارمی» پرداخت.
تیم ملی فوتبال ایران پس از آنکه در دهه ۱۹۷۰ به قدرت غالب فوتبالی در قاره آسیا بدل شد، در دهه ۹۰ به لطف نسلی طلایی، بار دیگر به قلههای افتخار رسید؛ نسلی که مسیر را برای ورود بازیکنان آسیایی به فوتبال اروپا هموار کرد. به لطف درخشش این تیم در جام ملتهای ۱۹۹۶ آسیا، علی دایی و کریم باقری، نظر باشگاه آرمینیا بیلفلد آلمان را به خود جلب کرده و به نخستین ایرانیهای شاغل در بوندسلیگا بدل شدند. خداداد عزیزی بلافاصله مسیر آنان را در پیش گرفت و به کلن پیوست و به نظر میرسید که آلمانی ها منبع استعدادیابی تازهای را کشف کرده بودند.
نمایش قدرتمند ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه اعتبار و جایگاه بازیکنان ایرانی را بهبود بخشید. موضوعی که در کوچ مهدی مهدویکیا به هامبورگ بازتاب یافت؛ جایی که مرد ایرانی در آن هشت فصل موفق را سپری کرد و به یکی از اسطورههای این باشگاه بدل شد. پس از آن نوبت به جام ملتهای سال ۲۰۰۰ رسید و تا آن زمان ۶ بازیکن ایرانی در اروپا توپ میزدند و این موضوع زمانی چشمگیرتر به نظر میرسد که بدانیم در دوره قبلی این تورنمنت، تنها یک بازیکن ایران در اروپا شاغل بود . بزرگترین نام نسل طلایی ایران، مهاجم افسانهای این تیم علی دایی است. مهاجم مستعد ایرانی موفق شد ۱۰۹ گل به ثمر رسانده و این رکورد را برای ۱۵ سال به نام خود حفط کرد و کریستیانو رونالدو به تازگی از این رکورد عبور کرده است.