اقتصاد۲۴– اگر از ارتفاع بالا به پروژه متروپل نگاه کنیم، متوجه میشویم بنایی با این حجم، در بافتی متراکم، در بین ساختمانهای دوطبقه و در خیابان تنگ و شریانهایی با عرض محدود، بارگذاری شده است. همین تصویر به ما نشان میدهد کسی که مجوز چنین ساختمانی را گرفته، ارتباطاتی نامتعارف داشته که بقیه مالکان آن محدوده، از آن برخوردار نبودهاند. این عارضه شهرسازی رانتی است.
واقعیت این است که پیدایش احجام نامتجانس در شهرها، نتیجه وابستگی درآمد شهرداریها به ساختوساز بدون حسابوکتاب و کنترل و برنامه است؛ خصوصا اگر در ساخت و طراحی آنها، مقررات ملی دقیقا مورد توجه قرار نگرفته باشد و کنترل لازم در اجرای آن از سوی ناظران بیطرف و مسئول، انجام نشده باشد؛ پروژههایی ناقص به جهت فنی، ولی با ظاهر پرزرقوبرق که هر لحظه امکان بروز فاجعه در آنها وجود دارد.
لازم به ذکر است که اصلا مخالف جذب سرمایه برای شکلگیری طرحهای بزرگ در شهرها نیستم؛ اما اینگونه برخورد که همه چارچوبهای قانونی را نادیده گرفته و منجر به صدور مجوزهای خاص و مسئلهدار از مسیرهای میانبر میشود، برباددهنده همه سرمایههای اجتماعی، مادی، معنوی و فنی است.