وام نقدی در هر حلقه سپرده جدید ایجاد میکند، اما اعتبار زنجیرهای یک مطالبه واحد را میان بنگاهها میچرخاند و تنها در پایان تسویه میشود.
به گزارش خبرنگار مهر، بخش مهمی از تقاضای تسهیلات بانکی در اقتصاد ایران به تأمین سرمایه در گردش بنگاهها مربوط است. تولیدکنندگان برای خرید مواد اولیه، قطعات و خدمات مورد نیاز خود به منابع مالی نیاز دارند، اما معمولاً میان زمان خرید نهادهها و زمان فروش محصول نهایی فاصله وجود دارد. تسهیلات بانکی سنتی این فاصله را با پرداخت وجه نقد به بنگاه پوشش میدهد.
مشکل از جایی آغاز میشود که هر یک از اعضای زنجیره تأمین، بهصورت جداگانه با کمبود نقدینگی روبهرو میشوند. تولیدکننده برای پرداخت بدهی خود به قطعهساز وام میگیرد، قطعهساز برای تسویه با تأمینکننده مواد اولیه به بانک مراجعه میکند و تأمینکننده نیز ممکن است برای پرداخت به حلقه بالادستی، تسهیلات دیگری دریافت کند. به این ترتیب، یک نیاز مالی مشترک در طول زنجیره به چند تقاضای مستقل برای وام تبدیل میشود.