در کشورهای توسعهیافته، یا حتی در حال توسعهای که نگاه توسعهگرایانه به بانکداری دارند، بانک مرکزی معمولاً ابزارهایی در اختیار دارد تا در عین کنترل تورم، به توسعه هم کمک کند
جوان آنلاین: یکی از عجیبترین واقعیتهای نظام بانکی کشورمان این است که بانکها به کسانی وام میدهند که اصلاً به وام نیاز ندارند و به کسانی که نیاز واقعی دارند، «نه» میگویند یا آنقدر سخت میگیرند که قیدش را بزنند. برای کسی که از بیرون به ماجرا نگاه میکند، شاید این موضوع غیرمنطقی و حتی ناعادلانه به نظر برسد. اما پشت این رفتار ناسالم، یک سازوکار پیچیده و ناکارآمد در نظام پولی کشور پنهان است. سازوکاری که در آن بانک مرکزی، ابزار توسعه را کنار گذاشته و بانکها را تنها با سود و زیان خود رها کرده است.
در دل هر بانک، یک دغدغه بزرگ وجود دارد؛ اینکه چگونه ذخایر لازم را تأمین کنم تا بتوانم به خلق پول ادامه بدهم؟ این خلق پول همان وامهایی است که بانکها به مشتریان میدهند و سود میگیرند. بانکها برای اینکه بتوانند این وامها را بدهند، باید پشتوانهای به نام «ذخیره نزد بانک مرکزی» داشته باشند. اما این ذخایر از کجا میآید؟
در شرایطی که بانک مرکزی سیاست پولی انقباضی در پیش بگیرد، یعنی شیر پول را تا حد ممکن ببند، بانکها دیگر نمیتوانند مثل قبل به منابع ارزان یا حمایت مستقیم دسترسی داشته باشند.
در کشورهای توسعهیافته، یا حتی در حال توسعهای که نگاه توسعهگرایانه به بانکداری دارند، بانک مرکزی معمولاً ابزارهایی در اختیار دارد تا در عین کنترل تورم، به توسعه هم کمک کند.