به گزارش همشهری‌آنلاین، والیبال زنان ایران چند سالی است که تلاش می‌کند خودش را به جمع تیم‌های سطح یک آسیا برساند. از نیمه‌های دهه ۸۰ خورشیدی که زنان ایران اجازه پیدا کردند با پوشش اسلامی در تورنمنت‌های بین‌المللی حاضر شوند، دغدغه اصلی آنها این بود که رو به جلو حرکت کنند و در این مدت افت‌وخیزهای زیادی داشته‌اند، اما حالا بعد از گذشت ۲دهه به‌نظر می‌رسد که آنها در مسیر رشد قرار گرفته‌اند. در همه این سال‌ها مربیان زیادی پیشقدم شده‌اند تا اتفاق مثبتی در والیبال زنان و به‌خصوص تیم ملی بیفتد؛ از مربیان مرد گرفته که به‌عنوان مشاور و دستیار در کنار زنان بوده‌اند تا ۳، ۲مربی خارجی؛ البته که بار اصلی روی دوش مربیان زن داخلی بوده است. محل اصلی محک تیم‌ها هم مسابقات آسیایی بوده؛ چه در سطح باشگاهی و چه در سطح ملی. در همه این رقابت‌ها جایگاه ایران در رده‌های رو به پایین بوده؛ از هفتمی تا دهمی. بازیکنان زیادی هم آمده‌اند و رفته‌اند و بارها تیم تغییر کرده و جوان شده و حتی تعدادی از چهره‌های این رشته در تیم‌های باشگاهی کشورهای دور و همسایه لژیونر هم شده‌اند. حاصل زمین خوردن و بلندشدن‌های متوالی زنان، کم‌کم در حال به بار نشستن است و این را اتفاقاتی که در تورنمنت‌های اخیر رخ داده، تأیید می‌کند.
خردادماه امسال تیم ملی زنان در مسابقات آسیایی که امسال با نام جام ملت‌های آسیا برگزار شد، تا یک‌قدمی تاریخ‌سازی پیش رفت و می‌توانست جزو ۴تیم اول این تورنمنت باشد، اما یک شکست دست آنها را از این مهم کوتاه کرد و در ادامه به رده ششمی قناعت کردند. با این حال تعریف و تمجیدهایی که سرمربیان تیم‌های رقیب از ایران داشتند و شگفتی آنها از پیشرفت زنان، همگی نشان از این داشت که زنان ایران راه خودشان را پیدا کرده‌اند. ایران در آن رقابت‌ها حتی در رنکینگ جهانی هم رشد داشت و برای اولین‌بار به جمع ۵۰تیم اول رسید و اگر حمله رژیم صهیونیستی به کشور نبود، شاید جایگاه تیمی از ششمی هم بالاتر بود و در رنکینگ جای بالاتری می‌نشست. با این حال هنوز راه ادامه دارد.