به گزارش خبرنگار آنا، در روزهای اخیر، موضوع «حذف ارز ترجیحی دارو و تجهیزات پزشکی» بار دیگر به یکی از محورهای اصلی بحث در حوزه سلامت و اقتصاد کشور تبدیل شده است؛ موضوعی که اگرچه در ظاهر یک تصمیم ارزی و مالی به نظر میرسد، اما در عمل مستقیماً با جان، درمان و امنیت سلامت میلیونها نفر از شهروندان گره خورده است.
هرگونه تغییر در سازوکار تخصیص ارز به دارو و تجهیزات پزشکی، نهتنها بر زنجیره تأمین و قیمت نهایی این کالاهای حیاتی اثر میگذارد، بلکه میتواند پیامدهای گستردهای برای نظام درمانی، بیماران خاص، مراکز درمانی و حتی اعتماد عمومی به سیاستگذاریهای حوزه سلامت به همراه داشته باشد.
ارز ترجیحی در حوزه دارو و تجهیزات پزشکی به ارزی اطلاق میشود که با نرخی پایینتر از نرخ بازار آزاد برای تأمین دارو، مواد اولیه دارویی و تجهیزات حیاتی اختصاص مییابد. این ارز با هدف کنترل قیمت دارو و کاهش سهم پرداخت از جیب بیماران طراحی شد. با این حال، فاصله معنادار میان نرخ ارز ترجیحی و نرخ واقعی بازار، بهمرور چالشهایی جدی را به همراه آورد؛ از جمله ایجاد رانت، انحراف در تخصیص منابع، قاچاق معکوس دارو و تردید درباره اینکه آیا یارانه ارزی واقعاً به مصرفکننده نهایی میرسد یا نه. همین شکاف قیمتی باعث شد ارز ترجیحی از یک ابزار حمایتی، به یکی از مناقشهبرانگیزترین سیاستهای اقتصادی در حوزه سلامت تبدیل شود.