05 بهمن 1397
در طول زندگیاش کسی از او نشنید که بگوید: «توپخونه رو من تاسیس کردم!» یا اینکه «من پدر موشکی ایرانم!» یا هر چیز شبیه دیگر. هیچ باری نشده بود که بایستد جلوی کاری که کرده و عکس یادگاری بگیرد.
«دانشمند برجسته»، «مدیر بلند همت» و «پارسای بیادعا» صفتهایی بودند که حضرت آیتالله خامنهای چند روز پس از شهادت «حسن طهرانی مقدم» در سال ۱۳۹۰ به او اطلاق کردند. بُرشهایی از زندگی این قهرمان کشورمان را که در کتاب «مردی با آرزوهای دوربُرد» گردآوری شده است، منتشر میکند.
داستان سیام
سرزده آمده بود آزمایشگاه و از کارشان بازدید کرده بود. یعنی هفتهای چند بار این کار را میکرد. با چند سوال و جواب و یک دور کوتاه فهمیده بود که از برنامه عقب هستند. نه مواخذهشان کرده بود و نه عصبانی شده بود. «بچهها! امشبو بمونین اینجا کار رو تموم کنین». شب خودش پا به پایشان مانده بود پادگان. تمام شب را توی محوطه قدم زده بود و یکی دو ساعت یکبار رفته بود و با شوخی و خنده، حال و هوایشان را عوض کرده بود.