علی ربیعی نوشت: این روزها، هر روز بیش از قبل، حوزه عمومی در حال زایل شدن بوده و حوزههای خصوصی نیز تنگتر میشود. هیچگاه باور نمیکردم که رصد سبک زندگی مردم، چارچوبی قانونی بیابد. نباید هر روز برای مردم، لباسی تنگتر از قبل دوخت و قاعدهگذاریهای ستیزهجویانه وضع کرد.
درس اول: فرزندان چهار دهه اخیر ایران فارغ از پروپاگانداها از هر سو، امکان و فرصتی تاریخی و حقیقی برای رویارویی با واقعیتهای جهانی و سنجشی بیپرده از ادعاهای اغواگر یافتهاند. این روزها شاهدیم که در این جهان پر آشوب چقدر ظلم، بیعدالتی و نابرابری در قالب مفاهیمی زیبا و زرورق پیچی شده، بازنمایی شدهاند. شاهدیم که چطور در پس مفاهیمی چون امنیت، دموکراسی و آزادی، ترکیبی از تامین منافع خود و خشونت پنهان شده است. دولتهایی که با ترور، جاسوسی، بمب و پول در پشت این مفاهیم و واژگان، زشتی چهره بیرحم خود را پنهان کردهاند. وزیر خارجه امریکا در کشور منادی سکولاریزم، میگوید من به عنوان یک یهودی به اسراییل میروم و از اسراییل حمایت میکنم! در هنگامه جنگ و در میان خون، آتش و آوارگی، دولت امریکا برای رژیم سرکوبگر با تصویب بودجه تقویتی، تامین سلاح و موشک با کاربردهای نابودگری دقیق کرده و در پی آن حتی قطعنامههای آتشبس سازمان ملل را نیز وتو میکند. کشورهای منادی دموکراسی و مدعی آزادیخواهی و حقوق بشر برای انسانها، نه تنها چشم خود را بر جنایتی بشری بستهاند، بلکه در حمایت از یک فرقه (صهیونیسم) بانفوذ مالی و سیاسی از یکدیگر سبقت نیز میگیرند. گویی نظم جهانی نام مستعار قداست دادن به نظام ظلم، نابرابری، زورگویی و تثبیت ترور و وحشت است. پیامد چنین نظمی آن است که هر جمعیتی که زور و قدرت نداشته باشد، دارای زیستی سخت و در مواردی حتی ناممکن خواهد شد. این است چهره واقعی حاکمیت قدرتها و نظم ایجادی جهانیشان!