سینماپرس: فیلم سینمایی «خواب» عنوان اثری هتاک و از تولیدات کثیف سینمایی در سالهای اخیر است. اثری که اگر نخواهیم بنای تولید آن را در راستای ترویج تفکرات «شیطانپرستانه» قلمداد نماییم؛ قطعا لازم است تا از آن به عنوان پروپاگاندایی برای «تفکر بشرمحور» و در تقابل مستقیم و عینی با «تفکر خدامحور» تعبیر نموده و روایت آن را از این منظر مورد توجه قرار دهیم.
محمدرضا مهدویپور/ فیلم سینمایی «خواب» عنوان اثری هتاک و از تولیدات کثیف سینمایی در سالهای اخیر است. اثری که اگر نخواهیم بنای تولید آن را در راستای ترویج تفکرات «شیطانپرستانه» (Satanism ) قلمداد نماییم؛ قطعا لازم است تا از آن به عنوان پروپاگاندایی برای «تفکر بشرمحور» (Humanism) و در تقابل مستقیم و عینی با «تفکر خدامحور» (Theism) تعبیر نموده و روایت آن را از این منظر مورد توجه قرار دهیم. اثری که با پوشش «ژانر ملودرام روانشناسی» و به صورت «سینمای شاعرانه» روایت تک خطی خود را شکل میدهد و به خوبی میتواند سطح و کیفیت وِلشدگی امر نظارت و ارزشیابی را در مدل تفکری مدیران سینمایی «دولت چهاردهم» هویدا سازد. اثری که از مرز تقابل با «حاکمیت اسلامی» فراتر رفته و به مواجهه مستقیم با «اسلام» میرود و وعدهها و وعیدهای الهی و «اعتقادات دینی» را توهماتی به تصویر میکشد که موجب تباهی «زندگی انسان» و در نهایت «جامعه بشری» میگردد. اثری هتاک که فرجام معتقدان به اصول و آرمانهای اسلامی و مروجان «سبک زندگی اسلامی» را در دیوانهخانه و سینه زنی و مدیحه خوانی در حلقه محدود دیوانگان به تصویر میکشد و رسما پایان زندگی متوهمانه ایشان را برای مخاطب سینمایی خود تصویرسازی میکند و این همه را در زیر سایه سنگینی از مدل تصویرسازیهای «هنر تنکامه» یا همان «هنر اروتیک» (Erotic) کاور نموده و به عمق جان مخاطب مسلمان ایرانی «خواب» حقنه میسازد.