این روزها، هر گوشه از ایران، رنگ و بوی محرم گرفته. از شهرهای بزرگ تا روستاهای دورافتاده، از حسینیههای پرجمعیت تا مسجدهای کوچک و بزرگ محلهها، همه جا نام حسین (ع) جاری شده. بیرقهای سیاه بر در و دیوار نشسته و صدای روضه و نوحه، دلها را به کربلا میبرد.
جوان آنلاین: این روزها، هر گوشه از ایران، رنگ و بوی محرم گرفته. از شهرهای بزرگ تا روستاهای دورافتاده، از حسینیههای پرجمعیت تا مسجدهای کوچک و بزرگ محلهها، همه جا نام حسین (ع) جاری شده. بیرقهای سیاه بر در و دیوار نشسته و صدای روضه و نوحه، دلها را به کربلا میبرد.
در کنار هیئتهای پرشکوه و شناختهشده، بسیاری هیئتها هستند که کسی نام و نشانی از آنها ندارد، اما دور از هیاهو و کاملاً بیادعا عزادار امامحسین (ع) هستند. هیئتهایی که شاید دوربینها هرگز به آنجا نروند و کمتر کسی حتی از وجودشان خبر داشته باشد، اما چراغ عشق حسین (ع) در آنجا هم با خلوص کمنظیری روشن است. «خانه حنیفا» هم یکی از همینهاست، خانهای در منطقهای کمبرخوردار از تهران که هر سال با فرارسیدن محرم، حال و هوایش از این رو به آن رو میشود. خانهای که در آن، خبری از مداحان مشهور، جمعیتهای چند صد نفری با امکانات گسترده نیست، اما چیزی در آن وجود دارد که شاید در کمتر جایی بتوان پیدایش کرد؛ اشتیاق کودکانی را، که خودشان بانی و خادم مجلس امامحسین (ع) هستند.
سهمی برای عزاداری
پیش از آغاز مراسم، خانه حنیفا رنگ و بوی محرم به خود گرفتهبود. پرچمهای «یا حسین» و پارچههای سیاه، به دست کودکان و نوجوانان مجموعه بر در و دیوار نصب شد. هر گرهی که بر کتیبهها خورده و هر پرچمی که برافراشته شده، رد دستان کوچک یکی از بچهها را با خود دارد. در این مجموعه کسی تماشاگر صرف نیست. هر کدام از اعضای خانه حنیفا، سهمی از این عزاداری بر عهده دارند.