بعد از گذشت چند قسمت از پخش «یاغی» به کارگردانی محمد کارت در شبکه نمایش خانگی، سارا کنعانی در یادداشتی به این سریال پرداخت.
سوره سینما – سارا کنعانی : محمد کارت از ابتدای فیلمسازیش در همه حوزهها از فیلم کوتاه، مستند و مستند داستانی گرفته تا سینمایی و حالا شبکه نمایش خانگی، یک طرز تفکر خاص را دنبال کرده است. او همواره میخواسته توجه مخاطب را به سمت و سوی قشری ببرد که مردم عموما از آنها میترسند و به نظر میرسد عامدانه قصد دارد با جهان خاص فیلمسازی خود (که حالا دیگر میتوان گفت شالودهی آن شکل گرفته) یک نوع حس دوستی و آشنایی را با نفرت و کنارهگیری موجود از این قشر به اصطلاح «بزن بهادر» عوض کند.
صرفنظر از اینکه این حجم از لمپننگاری و لاتگرافی قرار است چه کارکردی داشته باشد و فیلمساز در پی تطهیر این دسته از آدمهاست و یا میخواهد وجوه دیگری از واقعیت زندگیشان را به ما نشان دهد، باید پذیرفت که «یاغی» در همین چند قسمت منتشر شده، مطابق با مؤلفههای یک اثر پرمخاطب جلو رفته است. سلسله اقداماتی وجود دارد که گروه «یاغی»، آگاهانه و از پیش فکر شده انجام دادهاند تا در یک کلام «بفروشند» که عبارتاند از: