«هوکوم»؛ وحشت و بار سنگین گذشته در جنگلهای مرطوب
سینماسینما، عدنان شاهطلایی
ارواح، مرثیهای برای سقوط روان معاصر میسازد؛ مرثیهای سردن تاریکی که جرأتِ نگاه کردن به آن را نداریم.
دیمین مککارتی بیشتر از شوکهای ناگهانی، روی اضطراب خزنده تمرکز دارد و همین ویژگی فیلم را از آثار کلیشهای ژانر جدا میکند. با این، پرده پایانی کمی بیش از حد مبهم است و بعضی گرههای روایتی بیجواب میمانند. اما توانایی بصری فیلم و بازیهای خوب اجازه نمیدهد، اثر انسجامش را از دست بدهد «هوکوم» برحس متکی است و نه بر داستانی که روایت میکند. حسی از ناامنی و اتمسفری سنگین و مبهم تکیه دارد؛ ویژگی که آن را به متفاوتترین فیلم ژانر ترسناک، تبدیل میکند.