به گزارش خبرآنلاین، در چند ماه اخیر، شرکتهایی از جمله اسپیسایکس، گوگل و بلواوریجین همگی برنامههایی برای پرتاب ناوگانهای بزرگ، یا «صورتهای فلکی» از ماهوارهها به مدار پایین زمین مطرح کردهاند. این شبکهها به شیوهای مشابه رایانههای به هم پیوسته درون مراکز داده روی زمین عمل خواهند کرد که دادهها را در مقیاسی عظیم پردازش، ذخیره و منتقل میکنند. قرار دادن این «مراکز داده مداری» در فضا میتواند، از نظر تئوری، نگرانیها درباره مصرف انرژی و آب آنها و همچنین اشغال گسترده زمین را برطرف کند. ایده این است که این صورتهای فلکی بهجای افزایش هزینه برق روی زمین، از نور خورشید برای تأمین انرژی استفاده کنند و بهجای منابع آبی سیاره ما، با محیط طبیعی سرد فضا خنک شوند.
به نقل از ایسنا، برای برخی، چنین راه حلی هرچه زودتر باید محقق شود. مراکز داده روی زمین به قدری از نظر زیست محیطی پرهزینه شدهاند که جوامع محلی و سیاستمداران در حال اقدام علیه آنها هستند. برای مثال، هیئت امنای یک ناحیه در ایالت میشیگان آمریکا هفته گذشته رأی داد که یک توقف یک ساله در تأمین آب برای مراکز داده بزرگ مقیاس اعمال ین مکان برای استقرار هوش مصنوعی فضا خواهد بود. و این ظرف دو سال تا حداکثر سه سال آینده محقق میشود. اما همین هفته گذشته، خبرگزاری رویترز فاش کرد که خود اسپیسایکس اعتماد کمتری به وقوع این اتفاق دارد. این شرکت در پروندهای پیش از عرضه اولیه سهام خود اعلام کرده که ابتکار محاسبات هوش مصنوعی مداری آن به فناوریهای اثبات نشده وابسته است و ممکن است به توجیهپذیری تجاری نرسد.
برخی پژوهشگران معتقدند اگر مراکز داده مداری قرار باشد روزی محقق شوند، مسیر طولانی در پیش است. بارگاتین میگوید: پنج سال احتمالا بهترین سناریوی ممکن است، از نظر من. کرلی نیز زمانبندی طولانیتری را برای گسترش مراکز داده در فضا مشابه آنچه روی زمین رخ داده، پیشبینی میکند و میگوید: واقعا فکر نمیکنم که این اتفاق دستکم تا ۱۰ سال آینده رخ دهد. احتمالا ۱۵ یا ۲۰ سال طول بکشد.
۵۸۵۸