در دوقلوهای ناهمسان (یا مجازی) که در یک خانواده بزرگ شوند هر چه اختلاف هوشی بیشتر باشد گواهی است از اینکه نقش ژنها پررنگتر از نقش محیط است (و برعکس). (به دو نوزاد از دو پدر و مادر زیستی متفاوت که مثلاً زوجی همزمان هر دو را به فرزندی پذیرفتهاند، دوقلوی مجازی گویند).
جوان آنلاین: دکتر هادی صمدی، استاد فلسفه تکاملی، در کانال تلگرامی خود نوشت: از سادهترین راههای سنجش نقش ژنتیک در بهره هوشی، مطالعه روی دوقلوهاست. در دوقلوهای همسانی که در شرایط محیطی متفاوتی بزرگ شدهاند، هر چه اختلاف هوشی کمتر باشد گواهی است از اینکه نقش ژنتیک پررنگتر از نقش محیط است (و برعکس).
در دوقلوهای ناهمسان (یا مجازی) که در یک خانواده بزرگ شوند هر چه اختلاف هوشی بیشتر باشد گواهی است از اینکه نقش ژنها پررنگتر از نقش محیط است (و برعکس). (به دو نوزاد از دو پدر و مادر زیستی متفاوت که مثلاً زوجی همزمان هر دو را به فرزندی پذیرفتهاند، دوقلوی مجازی گویند).
اگر چنین راههای سادهای برای آزمودن این پرسش وجود دارد پس چرا سر پاسخ به این پرسش کماکان اختلاف است؟ از علل این اختلافنظر باید به وجود یافتههای متعارض اشاره کرد. برخی دادهها ژنتیک را مؤثرتر نشان داده و برخی محیط را. اما چرا دادهها متعارضاند؟ علاوه بر علل شایعی که در تکرارناپذیری دادههای علمی اشاره میشود، در اینجا میتوان به علل دیگری هم اشاره کرد:
۱) ممکن است پیشفرضهای ایدئولوژیک در ثبت و تفسیر دادهها نقش داشته باشد. مثلاً بهطور متعارف راستها بر نقش ژنها بیشتر انگشت میگذارند و چپها بر نقش محیط رشد.