هوشیار باشید؛ دشمن قدم قدم ما را سوی پرتگاه می‌برد

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات ۵۲ تا ۵۷ سوره صافات با صحنه‌ای تأمل‌برانگیز از گفت‌وگوی اهل بهشت آغاز می‌شود، جایی که یکی از آنان به یاد همنشینی در دنیا می‌افتد که پیوسته او را به انکار معاد و حقیقت دعوت می‌کرد، «أَئِذَا مِتْنَا وَکُنَّا تُرَابًا… أَئِنَّا لَمَدِینُونَ». این یادآوری، صرفاً یک خاطره نیست؛ بلکه بازخوانی مسیری است که می‌توانست به سقوط ختم شود.

بنابر روایت فارس، در المیزان، این آیات نشان‌دهنده یکی از مهم‌ترین ابعاد دشمن‌شناسی است، دشمن همیشه با چهره‌ای آشکار نمی‌آید، گاهی در قالب دوست، هم‌صحبت و حتی دلسوز، انسان را به تردید و انکار می‌کشاند. دشمن حقیقی کسی است که ایمان را نشانه می‌گیرد، نه صرفاً جسم و جان را.

دوزخ سرنوشت دشمن است

در ادامه آیات ۵۵ تا ۵۷، اهل بهشت از جایگاه خود به دوزخ می‌نگرند و آن همنشین گمراه‌کننده را در میان شعله‌ها می‌بینند. این صحنه، اوج تقابل دو مسیر است، راه هدایت و راه ضلالت.المیزان این نگید کورکورانه و جمود فکری است. چهارم مجازات دشمن، هم جسمانی و هم معنوی است و از جنس اعمال خود اوست و پنجم سنت الهی بر نابودی نهایی دشمنان و نجات مؤمنان استوار است.

این آیات، در کنار ترسیم عاقبت دشمن، یک پیام روشن نیز دارند، مسیر حق، هرچند دشوار، به نجات ختم می‌شود و مسیر باطل، هرچند فریبنده، سرانجامی جز سقوط ندارد.

تلاوت این آیات را که در صفحه ۴۴۸ قرآن کریم واقع است، ببینید و بشنوید.