یک مشاور با تاکید بر اهمیت نقش والدین در حمایت از فرزندان به هنگام آزارهای روانی، به سکوت برخی والدین هنگام تمسخر فرزندان از سوی اقوام و فامیل اشاره کرد و گفت: در شرایطی که والدین کودک یا نوجوان و یا اقوام و فامیل هرچند درجه یک و نزدیک نظیر عمه، عمو، خاله، دایی و … فرزند را مورد تمسخر و یا آزار کلامی قرار میدهند، اولویت والدین باید حمایت و طرفداری از فرزندانشان و نه سکوت باشد.
وی با تاکید بر اینکه اولویت والدین به هنگام تمسخر فرزند از سوی اقوام هرچند نزدیک و درجه یک باید حمایت از فرزندانشان باشد، به آثار مخرب تمسخر کودک و نوجوان از سوی والدین و یا اقوام نزدیک نیز اشاره کرد و ادامه داد: در اتاقهای درمان به کرات شاهد این موضوع بودهام و با بزرگسالانی مواجه شدهام که چنین آسیبهایی را در دوران کودکی از سوی والدین و اقوام خود تجربه کردهاند. حتی بعضا خود والدین از جملاتی نظیر “تو خنگی”، “تو احمقی”، “گیجی”، “دائما اشتباه میکنی” و “نمیفهمی” استفاده می کنند و متوجه نیستند که این بچهها در چنین شرایطی دائما مورد ریشخند اقوام قرار گرفته و آثار مخرب این تمسخرها را بیاهمیت میدانند. حال آنکه این آثار مخرب تا مدتها بر باورهای فرد اثر گذاشته و تا هنگام بزرگسالی ادامه دارد.