پیکر حسن حاضر مشار خودآموخته هنر مجسمه سازی سهشنبه 16 دیماه با
حضور جمعی از دوستدارانش از جمله کامبیز درمبخش کاریکاتوریست، علی بلبلی
بانی جشنوارههای هنرمندان خودآموخته و علی ناصری رییس پیشین موسسه صبا از
مقابل موسسه فرهنگی، هنری صبا وابسته به فرهنگستان هنر به سمت قطعه
هنرمندان بهشت زهرا (س) بدرقه شد.
علی ناصری رییس پیشین موسسه فرهنگی
و هنری صبا در حاشیه این مراسم در گفتگو با خبرنگار مهر درباره چگونگی
حضور و راه یافتن آثار این هنرمند در موسسه صبا توضیح داد: به منزل آقای
درمبخش هنرمند کاریکاتوریست رفته بودم که او این هنرمند را به من معرفی کرد
و آثارش را به من نشان داد، همکار دیگری هم در فرهنگستان هنر داشتیم که از
من خواست تا آثار حسن حاضرمشار را از نزدیک ببینم و با او آشنا شوم.
علی بلبلی مدیر خانه
موزه مکرمه قنبری در گفتگویی با اعلام این خبر گفت: ژوئل
کویان کلکسیونر فرانسوی است که حدود 12 سال پیش به ایران آمد و در زمانی که
برنامه های هنرمندان خودآموخته را در حال برگزاری داشتیم، مجموعه ای از 18
اثر مکرمه قنبری را برای مجموعه اش خریداری کرد و حدود 6 سال پیش که بار
دیگر به ایران آمده بود، تصمیم گرفتم که هنرمندان خودآموخته دیگری را نیز
به او معرفی کنم و به این ترتیب به سراغ حسن حاضرمشار رفتیم و او 15 نقاشی
و مجسمه از حسن حاضرمشار را نیز خریداری کرد.
فرزند مکرمه قنبری
هنرمند فقید خودآموخته در ادامه توضیح داد: این کلکسیونر فرانسوی بیش از 2
هزار اثر از نقاشان و مجسمه سازان دنیا را خریداری کرده است و در مجموعه
آثار ایرانی این کلکسیونر نیز آثار این دو هنرمند خودآموخته ایرانی وجود
دارد که قصد دارد در موزه ای که شهردار پاریس به نام پدر او خواهد ساخت،
این آثار را به نمایش دائمی بگذارد.
بلبلی همچنین از خریداری 5 اثر
از حسن حاضر مشار برای خانه موزه مکرمه قنبری خبر داد و یادآور شد: یکی از
برنامه های ما در خانه موزه مکرمه قنبری، خریداری آثار این هنرمندان
خودآموخته است و در این راستا 5 اثر حسن حاضر مشار شامل 2 مجسمه و 3 تابلو
نقاشی او را نیز برای این خانه موزه خریداری کرده ایم که به نمایش گذاشته
شده است.
محمد فرنود هنرمند
عکاس در گفتگویی با اعلام این خبر گفت: در حال گردآوری عکس
هایی هستم که ظرف 20 سال گذشته از المپیک ها و جام جهانی های متعدد عکاسی
کرده ام و تصمیم دارم، گزیده آنها را در قالب یک کتاب منتشر کنم.
فرنود
همچنین از نمایش مجموعه ای از آثارش در همایش «10 روز با عکاسان ایران»
خبر داد و یادآور شد: در این مجموعه نیز 15 قطعه عکس رنگی از سفر برزیل و
جام جهانی 2014 را انتخاب کرده و به نمایش می گذارم.
او درباره
رویکردش به سمت عکاسی ورزشی با توجه به سابقه 40 ساله اش در عکاسی خبری
بحران توضیح داد: من عکاس ورزشی نیستم، اما عکاسی از جام های جهانی و
المپیک ها برای من بهانه ای است تا بتوانم روح آسیب دیده خودم را به دلیل
حضور در بحران هایی نظیر جنگ ها، زلزله های متعدد در رودبار، بم، زرند و
…درمان کنم، به همین دلیل در این نمایشگاه عکس های رنگی را شاهد خواهید
بود.
فرنود در پایان موضوع عکس هایش را نیز حاشیه جام جهانی 2014 ذکر
کرد و افزود: فوتبال برزیل برای من بهانه است و سعی کردم بیشتر از حواشی
آن که مردم هستند، عکاسی کنم و در واقع مردم در جام جهانی برای من در متن
قرار دارند و عکاسی مستند آرت را سعی کردم که به نمایش بگذارم.
پرویز
کلانتری، نخستین روز از فروردین ماه ۱۳۱۰ در طالقان به دنیا آمده و در
دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران درس خوانده است. آشنایی و دوستی او با
همایون صنعتیزاده، رئیس دانشکده موجب شده تا به انتشارات فرانکلین راه
یابد و به آمریکا برود و دوره تصویرگری ببیند. او از نخستین تصویرگران کتاب
کودک و نوجوان در ایران است. خبرگزاری مهر بر آن شده تا در قالب پروندهای
به گفتگو با تصویرگران و صاحبنظران درباره آثار کلانتری بپردازد؛ لیدا
معتمد، یکی از این تصویرگران است.
معتمد،
تصاویر پرویز کلانتری را با شعر سعدی مقایسه و بیان میکند: ویژگی هر دو
در سهل و ممتنع بودن است. تصاویر کلانتری ساده به نظر میرسد اما در عین
سادگی، از طراحی و ترکیببندی بسیار قوی و منسجمی برخوردار است و تنها یک
هنرمند حرفهای میتواند این گونه عمق و سادگی را درهم آمیزد.
تصویرگر
«من حرفی دارم که فقط شما بچهها باور میکنید» با اشاره به اینکه
تصویرهای کلانتری به ما در رسیدن به فضایی که در ذهن خود ساختهایم کمک
میکند، میگوید: وقتی متنی را میخوانیم، در ذهن خود فضاسازی میکنیم و
جالب اینکه تصویرهای پرویز کلانتری کاملکننده متن است و ما را در رسیدن به
ان فضا یاری میکند.
معتمد،
استفاده از رنگهای تخت را یکی دیگر از ویژگیهای تصویرسازی پرویز کلانتری
میداند و میگوید: رنگهای او تخت هستند یعنی استاد کلانتری از سایه و
روشن بهره نمیبرد؛ طرحهایش خاص خود او و بسیار ایرانی است. به این معنی
که کلانتری تن شخصیتها لباس محلی نمیپوشد و از هیچکدام از نشانههای
ظاهری چون آدمها و لباسهاشان و آداب و رسوم و غذاهاشان استفاده نمیکند
اما هم نقاشیها و هم تصویرهایش به شدت بومی است و حال و هوای ایرانی دارد.