به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، چگونه بدون بیاحترامی جلوی دخالت خانواده همسر را بگیریم؟
در فرهنگهای جمعگرا مانند فرهنگ ما ایرانیها خانواده نقش پررنگی در زندگی زوجها دارد. حضور و حمایت والدین میتواند یک سرمایه عاطفی مهم باشد، اما همان نزدیکی گاهی مرز میان «دلسوزی» و «دخالت» را مبهم میکند. بسیاری از زوجها نمیخواهند با خانواده همسر درگیر شوند، اما همزمان احساس میکنند استقلال زندگیشان تهدید میشود. هنر مدیریت این موقعیت در ایجاد مرزهای نامرئی است؛ مرزهایی که رابطه را قطع نمیکنند، بلکه آن را سالمتر میکنند.
بنابر روایت فارس، روانشناسان خانواده در منابع معتبر مانند کتاب (مرزبندی در ازدواج) Boundaries in Marriage نوشته هنری کلود و جان تاونسند تأکید میکنند که ازدواج به معنای شکلگیری یک «واحد مستقل» است. در چنین واحدی، احترام به خانوادهها حفظ میشود اما تصمیمهای اصلی توسط خود زوج گرفته میشود. مشکل زمانی آغاز میشود که این استقلال تعریف نشده باشد.
چرا خانو تند نشان داده شود، موضوع به سرعت به یک مسئله حیثیتی تبدیل میشود.
کارشناسان ارتباطات خانوادگی توصیه میکنند در چنین مواقعی پاسخ کوتاه و محترمانه داده شود و اگر لازم بود بعداً در فضایی آرامتر درباره مرزها صحبت شود.
یادتان باشدزندگی مشترک در فرهنگ ایرانی میان دو قطب مهم قرار دارد:
احترام به خانواده و استقلال زوجها.
اگر هر کدام از این دو نادیده گرفته شود، تعادل رابطه به هم میریزد.
مرزهای سالم دقیقاً در نقطهای میان این دو شکل میگیرند؛ جایی که زوجها تصمیمگیر اصلی زندگی خود هستند، اما ارتباط گرم و محترمانه با خانوادهها همچنان حفظ میشود.
در چنین شرایطی، «دخالت» بهتدریج جای خود را به «نصیحت» میدهد؛ نصیحتی که شنیده میشود، اما سرنوشت زندگی را تعیین نمیکند.