گفتوگوی ایبنا با «فهیمه باروتچی»، نقال و فعال هنرهای نمایشی؛
هنر نقالی باید معاصر شود وگرنه رو به زوال میرود
یک نقال و فعال هنرهای نمایشی گفت: نمایش سنتی ما رو به زوال میرود، مگر اینکه بهروز و معاصرتر شود، به آن بها داده و بودجهای اختصاص داده شود.
سرویس هنر خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – صدف سرداری؛ نقالی برای بسیاریها تصویر مرشدی را در ذهن تداعی میکند که جمعی دور او حلقه زدهاند و با حماسهسرایی و لحنی کوبنده، داستانی را نقل میکند. اما سالهاست که دیگر نقال لزوماً آن مرشد مرد قهوهخانهای نیست؛ زنان هم پا به این عرصه گذاشتهاند تا این آیین نمایشی سنتی را زنده نگه دارند. «فهمیمه باروتچی»، نقال و فعال هنرهای نمایشی، معتقد است این هنر بهخصوص از زمانی که زنان شروع بهکار کردهاند، رواج بیشتری پیدا کرده. هرچند که در چند دهه اخیر کمتر از این هنر نمایشی حمایت میشود، بودجه و فضایی اختصاصی برای اجرا وجود ندارد، به جز مناسبتهایی مانند روز بزرگداشت فردوسی، نوروز و شب چله، کمتر کسی سراغ نقالی میرود و نقالانی که از این راه درآمد داشته باشند، انگشتشمار هستند.
به نظر شما هنر نقالی و شاهنامهخوانی امروز تا چه اندازه میان مردم عادی و بهویژه نسل جوان جا افتاده است؟ اگر جایگاه کنونی این هنر را با گذشته مقایسه کنیم، در چه وضعیتی قرار داریم؟