در شرایطی که جامعه ایران ماهها فشار روانی، تنش اجتماعی و نااطمینانی ناشی از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و اغتشاشات را تجربه کرده است، هر رویدادی که بتواند فضای عمومی را از التهاب دور کند، نقش مهمی در بازسازی روان جمعی ایفا میکند. کشور در دورهای قرار دارد که بخش بزرگی از مردم از اخبار منفی، درگیریهای لفظی و دوقطبیهای فرساینده خسته شدهاند و بهدنبال نشانههایی از ثبات، آرامش و بازگشت زندگی عادی میگردند. در چنین وضعیتی، آغاز زنجیره جشنوارههای فجر از تئاتر تا سینما، موسیقی و هنرهای تجسمی، میتواند کارکردی فراتر از یک رویداد هنری صرف داشته باشد و بهعنوان یک کنش اجتماعی معنادار عمل کند.
هنر همواره زبانی بوده که توانسته بدون اجبار و شعار، با طیفهای مختلف جامعه ارتباط برقرار کند. جشنوارههای هنری زمانی اهمیت مضاعف پیدا میکنند که جامعه نیاز به گفتوگو، همدلی و تخلیه هیجانی دارد. در این شرایط، سالنهای تئاتر، سینماها، اجراهای موسیقی و گالریها به فضاهایی تبدیل میشوند که مردم در آنها دوباره کنار هم مینشینند، میخندند، فکر میکنند و احساس مشترک را تجربه میکنند. این تجربه جمعی، حس گسستخورده اجتماع را ترمیم میکند و نشان میدهد که هنوز امکان باهمبودن وجود دارد.