27 مهر 1404
دوبله در سینمای ایران بیش از یک ترجمه صوتی بود و هست، دوبلورها در ایران صداهایی بودهاند که شخصیتها را جان بخشیدند و خاطرات نسلها را شکل دادهاند. اما امروز، با تغییر فناوری و کاهش حمایتها، هنر دوبله در سینما و تلویزیون ایران با چالشهایی روبهرو شده است که شاید با کمی تامل به روزهای اوج خود بازگردد.
در حافظه جمعی چند نسل از ایرانیان، «صدا» نقشی دارد که گاهی از خود تصویر ماندگارتر است. از صدای گرم و نافذ منوچهر اسماعیلی در نقشهای حماسی تا لحن آرام و پرصلابت ایرج ناظریان، از شوخیهای دلنشین حسین عرفانی تا صدای جاودان چنگیز جلیلوند، همه و همه بخشی از تاریخ ذهنی ما از سینما و تلویزیون را ساختهاند. اگر سینما «تصویر متحرک» است، دوبله در ایران کاری کرده که این تصویر، روح بگیرد، جان بگیرد و در زبان و فرهنگ ما جاری شود.
دوبله در ایران نهفقط یک فن ترجمه صوتی، بلکه بخشی از تاریخ فرهنگی کشور است؛ هنری میاننسلی که نقش مهمی در شکلگیری ذائقه تصویری و حتی ادبی مردم داشته است.