شاید توی خیلی از فیلمها دیده باشید که چطور دکترها و جراحان تجربی قدیم، مثلاً دندان بیمار را بدون هیچ داروی بیحسی میکشند یا بدون بیهوشی، زخم عمیق را میدوزند، دست و پای سیاه شده را قطع میکنند و…
به گزارش مجله خبری نگار، شاید توی خیلی از فیلمها دیده باشید که چطور دکترها و جراحان تجربی قدیم، مثلاً دندان بیمار را بدون هیچ داروی بیحسی میکشند یا بدون بیهوشی، زخم عمیق را میدوزند، دست و پای سیاه شده را قطع میکنند و…؛ خب البته اینها همه فیلم هستند و واقعیت این است پزشکان قدیم برای کمکردن درد جراحیها چندان هم دست و بالشان خالی از دارو نبوده است. گزارشهایی از اوایل قرون وسطا وجود دارد که نشان میدهد پزشکان آن زمان اسفنجهای آغشته به تریاک و آب ترنجبین را برای ایجاد خوابآلودگی و همچنین آمادهسازی برای انجام عمل و کاهش درد پس از آن به بیماران میمالیدند. در دستنوشتههایی از دوران روم باستان هم دستور تهیه یک معجون آرامبخش به نام «دوال» آمده است. این شربت از صفرای گراز، تریاک، آب ترنجبین، شوکران و سرکه تهیه شده بود.