به گزارش مجله خبری نگار/خراسان: اگرچه پیشینه «آذین» و «تذهیب» در هنر کتابآرایی ایران، به دوره ساسانی و کتاب ارژنگ مانی در سده سوم میلادی میرسد، اما بی تردید این پیشینه درازدامنتر از آن است که در تاریخ مکتوب آمده است. این هنر که در کشور ما دارای پیشینهای طولانی بوده و همواره موردتوجه کشورهای زیادی نیز قرار داشته بهتازگی با ثبت شدن در فهرست میراث ناملموس یونسکو دوباره قدرت خود را به رخ جهانیان کشیده است. ۱۵ آذرماه بود که خبری مبنی بر ثبت هنر تذهیب از سوی ایران، ترکیه، آذربایجان، تاجیکستان و ازبکستان درفهرست میراث ناملموس یونسکو منتشر شد و شمار آثار ایران در این فهرست به ۲۴ عنصر رسید. با توجه به میزان اهمیت این هنر وبرای آگاهی از تاریخچه آن و همچنین خطراتی که هنر تذهیب را تهدید میکند با استاد حسین صالحی، استاد دانشگاه هنر و همچنین استاد انجمن خوشنویسان ایران گفتگو کردهایم.