23 / 08 /1402
گروه آموزش و دانشگاه خبرگزاری علم و فناوری آنا – قاسم شجاع؛ ساعت از یک و نیم گذشته بود که به ساختمان دانشکده مکانیک دانشگاه خواجه نصیر رسیدم. قرارمان گفتوگویی نیم ساعته بود؛ اما گفتوگو آنقدر دلچسب بود که بیش از دو ساعت به درازا کشید.
ظاهر دلنشینی دارد. مردی توپُر، با موهای کمپشت و ریشهای جوگندمی و با دستانی قدرتمند. وقتی در مقابلش نشستم چهره جاافتاده ۶۳ سالهاش را با کت و شلوار رسمی و با پیراهنی یقهبسته تصور کردم. بیشتر، همتیپ شخصیتهای دستگاه دیپلماسی به نظر میرسید تا استاد دانشگاه. اگر چه خودش روزی دیپلمات علمی ایران در شبه قاره بود.
دوطرف اتاق از قفسههای کتاب و لبه پنجره پشت سرش از پوشهها و جزوات پُر شده بود. دستم را به گرمی فشرد و عذرخواهی کرد که اینجا خبری از پذیرایی نیست.
