این روزها کافی است یک محصول را با چند واژه مثل «مینیمال»، «کانسپچوال»، «آرتیستیک» یا … معرفی کنید تا ناگهان ارزش آن چند برابر شود. همین نگاه است که باعث شده برخی نمایشگاههای مد، بیش از آنکه محل عرضه لباس باشند، شبیه یک پرفورمنس هنری شوند؛ جایی که گاهی متن کاملا فدای فرم میشود.
به گزارش مجله خبری نگار، این روزها اگر سری به نمایشگاههای مد، گالریها یا حتی صفحه اینستاگرام برخی سلبریتیها بزنید، متوجه یک الگوی تکرارشونده میشوید؛ دیگر قرار نیست محصول شما را شگفتزده کند، بلکه این «داستان محصول» است که باید مخاطب را مجذوب کند. گاهی یک تیشرت ساده، صرفا به واسطه نام صاحب برند، چیدمان عجیب، نورپردازی خاص و چند جمله فلسفی، تبدیل به کالایی لوکس با قیمتهایی میشود که هیچ تناسبی با خود لباس ندارد. حالا نمایشگاه لباس فرشته حسینی هم، فارغ از تمام حواشی سلبریتیمحورش، دقیقا چنین بحثی را دوباره زنده کرده است؛ اینکه مرز میان خلاقیت و ژست کجاست؟