کیانوش عیاری که این روزها مشغول ساخت سریال «۷۸ متر» است، در گفتوگویی با ایسنا روایتی متفاوت از نحوه ورودش به دنیای سریالسازی را تعریف میکند. عیاری میگوید: از همان اولین فیلمی که برای سینما ساختم، توأم با شکنجه و آزار بوده است. اگر هم فیلمم امکان اکران پیدا میکرد، شرایط اکرانی را برایش در نظر میگرفتند که نابود میشد. به عنوان مثال فیلم «آبادانیها»، چهار روز روی پرده بود. ما حق کوچکترین تبلیغی را نداشتیم؛ حتی یک ترک دستی کوچولو که بشود آن را به دست مردم در خیابانها داد. وقتی چنین شرایطی به وجود میآید و یک فیلم بدون حق تبلیغ و آن هم درست روز ۲۳ اردیبهشت سال ۱۳۷۲، زمانی که جشنواره روز قبل به پایان رسیده و علاقمندان به سینما تقریبا از دیدن فیلمهای غیربدنهای سینما اقناع شدند، دیگر چه توقعی میتوان داشت. برادر و خواهر و دوستان من میپرسیدند که چه زمانی «آبادانیها» اکران میشود؟! من میگفتم فیلم از روز ۲۳ بهمن ماه به مدت چهار روز اکران شد و روز ۲۶ام از پرده پایین آمد اظهار تعجب میکردند که چرا متوجه نشدهاند.
عیاری در ادامه اظهار کرد: همهی فیلمهایم را به فلاکت رساندند. بنابراین وقتی من را به صورت کامل و برای تمام فیلمها، بدهکار کردند، تنها راهی که میتوانستم پول دربیاورم و پول نزولخوارهای طماع و بیرحم را بدهم، همین سریالسازی بود که به آن فکر کردم. فکر کردم اگر بتوانم سریالی کار کنم میتوانم پولی را به دست بیاورم که بتوانم به نزولخوارها بدهم و خوشبختانه هم بدین گونه بود؛ بنابراین «روزگار قریب» را ساختم و از طریق آن توانستم بدبختیهایی را که وزارت ارشاد وقت و بنیاد فارابی وقت برای من به وجود آورده بودند، مستهلک کنم؛ بنابراین این مسائل علت گرایش اولیه من به سریالسازی بود.