اقتصاد۲۴ شیوا سپهری: صندوق بینالمللی پول (IMF) از زمان تأسیس خود در جولای ۱۹۴۴، بهعنوان سرپرست نظام پولی جهان دستخوش تغییرات قابلتوجهی شده است. این صندوق که رسماً وظیفه مدیریت جهانی نرخهای ارز و پرداختهای بینالمللی را بر عهده دارد به کشورها امکان تجارت با یکدیگر را میدهد. این صندوق نقش گستردهتر و فعالتری پس از سقوط نرخهای ارز ثابت در سال ۱۹۷۳ کاهش بحران بدهی در کشورهای در حال توسعه از آسیا تا آمریکای لاتین بازی کرد. با ظهور بحران بدهی حاکمیتی اروپا در سال ۲۰۱۰ و زمان همهگیری کووید-۱۹ و حمله روسیه به اوکراین که باعث بیثباتی اقتصادی جهانی بود، این موضوع دوباره اهمیت پیدا کرد.
صندوق بینالمللی پول به دلیل تلاشهای خود برای ارتقای ثبات مالی هم انتقاد و هم اعتبار دریافت کرده است. برخی از اقتصاددانان میگویند که صندوق تغییرات عمدهای از جمله با گسترش ظرفیت وام دهی، اعمال اصلاحات حاکمیتی و دور شدن از بنیادگرایی بازار آزاد ایجاد کرده است. با این حال، برخی دیگر معتقدند که صندوق بینالمللی پول باید در اجرای تغییراتی که وضعیت بد فقرای جهان را بهبود میبخشد و ارتباط صندوق را تضمین میکند، بهویژه زمانی که تغییرات آبوهوایی تلفات فزایندهای بر کشورهای در حال توسعه وارد میکند، بهتر عمل کند.
با پایان یافتن جنگ جهانی دوم، چهل و چهار کشور متحد در کنفرانس برتون وودز در سال ۱۹۴۴ گردهم آمدند تا نظم مالی پس از جنگ را تبیین کنند تا همکاریهای اقتصادی را تسهیل کند و از تجدید جنگ ارزی که به آغاز رکود بزرگ کمک کرد، جلوگیری کنند. هدف این کشورها تقویت رشد اقتصادی پایدار، ارتقای استانداردهای زندگی بالاتر و کاهش فقر بود. این توافقنامه تاریخی مؤسسات دوقلوی بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول را تأسیس کرد و کشورهای امضاکننده را ملزم کرد تا ارزهای خود را به دلار آمریکا متصل کنند. با این حال، سیستم نرخهای ارز ثابت در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ به دلیل ارزشگذاری بیش از حد دلار آمریکا و تصمیم رئیسجمهور ریچارد نیکسون برای تعلیق تبدیلپذیری دلار آمریکا به طلا شکست خورد.