همایون ارشادی امروز چشم از جهان فروبست و سینمای ایران یکی از ریشههای اصیل و آرام خود را از دست داد. او با آن سبک خاموش اما پرحس خود، توانست از همان نخستین لحظه در قاب دیده شود، نه فقط از طریق کلام بلکه از طریق نگاه، سکوت و حضور دیده میشد. ارشادی آنقدر در نقشهایش حضور داشت که مخاطب قبل از شنیدن دیالوگ، او را حس میکرد. در جهانی که سرعت تغییرات زیاد بود و اغلب بازیگران به جلوهگری متوسل میشدند، ارشادی راه متفاوتی انتخاب کرد؛ آرام، متمرکز و در عین حال عمیق. او مخاطب را مجبور میکرد تا با خودش همراه شود، نه فقط بشنود بلکه تجربه کند؛ نه فقط ببیند بلکه بفهمد.
مسیر همایون ارشادی به بازیگری از زندگی معمولی و حرفهای متفاوتش شروع شد؛ معماری خوانده بود و سالها در ایران و خارج از ایران زندگی کرده بود. او پس از آنکه تحصیلاتش را به پایان رساند، بهصورت اتفاقی وارد سینما شد و اولین حضورش در فیلم «کاکادو» به کارگردانی تهمینه میلانی و پس از آن «عشق گمشده» به کارگردانی سعید اسدی بود؛ اما نقطه عطفش فیلم «طعم گیلاس» بود؛ فیلمی که او را بهعنوان بازیگری مطرح معرفی کرد و راهی به جشنوارههای جهانی گشود. آنجا بود که ارشادی به روش بازیگری خود شکل داد؛ بازیای با نگاه، سکوت و حضور که مُهر او را بر سینما گذاشت.