بازی ارشادی در «درخت گلابی» خاص و منحصربهفرد است؛ بازیای مبتنی بر سکوت، تأمل و تردید. او کمتر سخن میگوید، اما حضورش سرشار از معناست.
جوان آنلاین- احمد محمدتبریزی؛ همایون ارشادی از معدود بازیگرانی است که مسیر حرفهایاش در سینما به شکل مستقیم با ادبیات و اقتباس گره خورده است. او از نخستین حضورش در «طعم گیلاس» عباس کیارستمی تا بازی در فیلمهای اقتباسی ایرانی مثل «درخت گلابی» و بینالمللی مانند «بادبادکباز» همواره نمایندهی نوعی نگاه انسانی و اندیشمند به شخصیتش بوده است. نگاهی که میان سکوت، کتاب و دروننگری شکل میگیرد.
چهره آرام، متفکر و پر از طمانینه ارشادی، او را به انتخاب اول کارگردانان برای ساخت فیلمشان بدل میکرد. فیلمهای اگزیستانسیالیستی همچون «طعم گیلاس» ارشادی را همانند قهرمانهای کتابهای کامو و سارتر، در جستوجوی معنای زندگی و مرگ قرار میداد. مردی که با سکوت و حالتِ آرام چهرهاش، احساساتی مثل نگرانی، غم، دردهای فلسفی و حتی نوعی از رهایی را به مخاطب منتقل میکرد.
او در فیلمهایش، به جای نمایش احساسات بیرونی، در پی بازنمایی لایههای ذهنی و درونی کاراکترها بود. شاید به همین خاطر کارگردانان مولفی مثل، کیارستمی و مهرجویی او را برای نقشهایی برمیگزیدند که مرز میان فلسفه، ادبیات و تصویر را به تصویر میکشید.
شانس خوب زندگی ارشادی