به گزارش تابناک؛ هفدهم خرداد ۱۳۹۶ فقط یک تاریخ در تقویم نیست. برای خیلیها، روزی است که ایران فهمید آتشی که سالها آنطرف مرزها شعله میکشید، حالا میتواند به داخل کشور هم برسد. صبح آن روز، تصاویر مردانی مسلح با کلاشینکف و جلیقه انفجاری از راهروهای مجلس منتشر شد؛ تصاویری که تا قبل از آن بیشتر شبیه فیلمهای مربوط به بغداد، دمشق یا کابل بودند، نه تهران. 
داعش مسئولیت حمله را پذیرفت؛ گروهی که آن روزها هنوز بخشهایی از عراق و سوریه را در اختیار داشت و با خشونتی بیسابقه، منطقه را به آتش کشیده بود. همان گروهی که شهرها را قتلعام میکرد، سربازان را زندهزنده میسوزاند، سر میبرید و با دوربینهای حرفهای از جنایتهایش فیلم میگرفت. حالا همان تفکر، به قلب ایران رسیده بود.
مهاجمان مسلح، با برنامهریزی قبلی وارد ساختمان مجلس شدند. سلاحهای انفرادی، نارنجک و جلیقههای انفجاری همراه داشتند و هدفشان روشن بود؛ ایجاد وحشت، گرفتن تلفات و نشان دادن اینکه داعش میتواند حتی به یکی از امنیتیترین نقاط ایران هم نفوذ کند. دن رسید” width=”600″ height=”400″>
نسلی که جنگ ایران و عراق را دیده بود، آن روز فهمید تروریسم مدرن دیگر مرز نمیشناسد؛ و نسل جوانتر، برای نخستین بار صحنه واقعی حمله تروریستی سازمانیافته را در قلب پایتخت دید. شاید به همین دلیل است که هفدهم خرداد فقط یک حادثه امنیتی نیست؛ بخشی از تاریخ معاصر ایران است. روزی که تهران برای چند ساعت، چهرهای شبیه بغداد و دمشق پیدا کرد؛ و شاید مهمترین بخش ماجرا همین باشد؛ اینکه ایران در دهههای اخیر، فقط با تحریم و فشار سیاسی روبهرو نبوده است. از جنگ تحمیلی تا ترور دانشمندان هستهای، از حملات داعش تا ترور فرماندهان نظامی و جنگ دوم و سوم تحمیلی ، بخشی از تاریخ معاصر کشور در سایه امنیت و جنگ گذشته است. هفدهم خرداد، یادآور این واقعیت تلخ است که امنیت، برای کشوری در قلب خاورمیانه، چیزی نبوده که رایگان به دست آمده باشد.