گروه ادبیات، نشر و رسانه: روز 25 فروردین ماه در تقویم رسمی کشور به نام عطار نیشابوری نامگذاری شده
است. عطار هم شاعر است و هم عارف. ضمن اینکه شغلش داروفروشی بود و سعی
میکرد با نسخههایش دردهای جسمی مردم روزگار خود را درمان کند، با سخنان و
شعرها و نوشتههایش در پی تسکین دردهای روحی و فکری همروزگاران خود و پس
از خود بود. او شاعر قرن ششم هجری است. قرنی بسیار درخشان برای شعر و ادب
فارسی که بزرگانی چون سنایی و نظامی و انوری و خاقانی در آن ظهور کردند و
مژده تولد شاعران بزرگی چون سعدی و حافظ و مولوی را برای قرن بعد دادند.
به گزارش بولتن نیوز، عطار بین سالهای 537 تا 540 در روستای کدکن از
روستاهای نیشابور قدیم متولد شد و در سال627 در نیشابور از دنیا رفت و حتی
میتوان او را شاعر شهید نامید چون به دست مغولان شهید شد.
شیخ فریدالدین از قلههای عرفان اسلامی – ایرانی است
که سنتهای بزرگی را در شعر و نثر و از همه مهمتر استغنای عرفانی پایه
گذاری کرد. زندگی از چند جهت متمایز و ممتاز اشت. نخست آن که به سعی خود
نان خورد و مشغله دیوانی نداشت و مدح هیچ پادشاه و امیری نگفت و از زر
آلات، خوان نساخت و از نقره دیگدان نزد، بلکه در دکان عطاری نشست و آلام
جسمی مردم را درمان کرد و خود را تافتهای جدا بافته از مردم ندانست.
دیگر آن که با نقل شرح حال گذشتگان از عرفا ولو به اغراق، اما در جهت مثبت در پی اصلاح اخلاق مردم و ترویج کرامتهای انسانی بود.