در ادبیات مرسوم اقتصادی، تصمیمگیری خانوار عمدتاً بر پایه بودجه خانواده، الگوی دخلوخرج و بهینهسازی سبد مصرف با منابع محدود صورت میگیرد و در مواجهه با شوکهای تورمی و کاهش قدرت خرید، حذف اقلام غیرضروری و اولویتبندی نیازهای زیستی منطقیترین واکنش قلمداد میشود. بااینحال، در زیست واقعی جامعه، رفتارهای مصرفی همواره صرفاً تابع عقلانیت حسابداری نیستند. در بسیاری از موارد در دوران تنگنای اقتصادی، خانوادهها همچنان برای برگزاری مهمانیها، خرید پوشاک مناسب یا اهدای هدایای مرسوم هزینه میکنند و حتی هزینههای حیاتیتر نظیر درمان، آموزش و پسانداز را به تعویق میاندازند. در این گفتوگو با دکتر مریم زارعیان، جامعهشناس، سعی کردیم با لنزی فراتر از اقتصاد، به بررسی پیامدهای تنگنای اقتصادی، تاثیر آن بر رفتار خانوار و سازوکارهای سازگاری با کاهش قدرت خرید بپردازیم.