البته ۲۳ تیر سالروز انعقاد قراردادی موسوم به برجام هم هست؛ برجامی که به ادعای بانیان آن، بنا بود تحریمها را «بالمره» لغو و مشکلات ریز و درشت مردم همچون آب خوردن مردم را هم حل کند اما آنچه «بجای ماند از این جهد» کورکردن گره مشکلات مردم و به افزایش تحریمها به هزار و ۵۰۰ مورد بود.
برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) پس از ۱۳ سال مذاکره، سرانجام در ۲۳ تیر ۱۳۹۴ (۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵) تفاهم شد. یک هفته بعد، برجام با قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت، تایید و به عنوان ضمیمه الف، به این قطعنامه پیوست.
بر اساس «قانون اقدام متناسب و متقابل دولت جمهوری اسلامی ایران در اجرای برجام»، اجرای برجام در ۲۱ مهر ۱۳۹۴ در مجلس شورای اسلامی، مصوبه جلسه ۶۳۴ مورخ ۱۹ مرداد ۱۳۹۴ شورای عالی امنیت ملی و نامه مورخ ۲۹ مهر ۱۳۹۴ مقام معظم رهبری خطاب به رئیسجمهور، برجام در تاریخ ۲۶ دی ماه ۱۳۹۴، وارد فاز اجرایی شد.
به دنبال نهائی شدن برجام، قوانین رفع تحریمهای یکجانبه آمریکا و اتحادیه اروپا در تاریخ ۱۸ اکتبر ۲۰۱۵ (۲۶ مهر ۱۳۹۴ و قبل از آغاز اقدامات هستهای ایران) تصویب در تاریخ ۲۶ دیماه ۱۳۹۴ شدند و مقرر شد پس از انجام برخی اقدامات هستهای از سوی کشورمان و همزمان خاتمه دادن به تمامی سئوالات و ابهامات و تأییدریکا حتی حین انجام مذاکرات وین و تلاش برای بازگشت بر سر میز مذاکرات، تحریمهای جدیدی علیه شرکتها و اشخاص ایرانی اعمال کرده و بارها تاکید کرده است که قصد لغو همه تحریمها را ندارد.
جامعۀ جهانی رژیم قانون شکن و قلدرمآبِ آمریکا را به خوبی میشناسد و شناخت کافی از این حامی تروریستهای تکفیری و مرتجع در منطقه و هم پیمانان آن دارد.
رژیم سلطه طلب آمریکا نمیتواند بیش از این به دلیل تسلط بر ساختارهای سیاسی و اقتصادی- پولیِ بین المللی، سیاستهای غیرقانونی خود را به پیش ببرد، و عصر حاکمیت قانون به این سادگی که ترامپ فکر میکند، خاتمه نیافته و نظام بین الملل به عصرِ حکمفرمائیِ قانون جنگل بازگشت نخواهد کرد.