این رویکرد خشم شماری از فیلمسازان مستقل و بخش کنندگان ایرانی را در پی داشت، چون متکی به نگرشی کور نسبت به سینمای ایران بود؛ نگرشی که اگر قرار بود سی سال پیش، اساس کار جشنوارههای بین المللی قرار بگیرد، حتی عباس کیارستمی نیز پشت جشنوارههای بین المللی میماند! در عوض فیلمهای دارای مضمون مرتبط با ایران انتخاب شده بود که به واسطه ساختار فنی ضعیف، با وجود گارد سیاسی جشنواره، باز هم به بخش مسابقه اصلی راه نیافتند.
هفتاد و سومین جشنواره برلین به تازگی در حالی برگزار شد که با توجه به سیاست گذاری این دورهاش، نه تنها محصولات ایرانی که سرمایه گذار دولتی داشتند، نپذیرفت، بلکه حتی تولید بخش خصوصی ایرانی، که صرفاً در ایران و با پروانه تولید شده بودند و بعضاً نگاه انتقاد تندی نسبت به شرایط کنونی کشور داشتند نیز پشت در جشنواره ماندند؛ رویکردی که خشم گروهی از سینماگران ایرانی را در پی داشته و آنچه رخ داده را نوعی برخورد کور با کلیت سینمای ایران تلقی کردند.
به گزارش «تابناک»؛ جشنواره فیلم برلین برای هفتاد و سومین بار از ۲۷ بهمن ۱۴۰۱ برپا شد و این بار ظاهراً سهم فیلمسازان ایرانی کم نبود و حتی بخشی مجزا در نظر گرفته شده بود؛ یران، که از کیفیت بالا و زبان جهانی برخوردار باشند، راه خود را به بازارهای جهانی خواهند یافت و جشنوارههای کن و ونیز اولین ایستگاههای رونمایی از برخی از این فیلمها خواهند بود و در مقابل آنچه رخ داد، فاصله گذاری میان کلیت سینمای ایران با جشنوارهای است که در رقابت با کن و ونیز شکل گرفت، اما حداقل حرفهایگری را حتی در حد تفکیک میان تولیدات بخش خصوصی و دولتی ایران قائل نشد و صحنه را به دست کسانی داد که از حوادث اخیر به دنبال کسب اعتبار بین المللی برای خود بودند و هستند.