در رویارویی با گروههای تکفیری، مهمترین دغدغه شهید این بود که چگونه از محیط و پایگاه مردمی مقاومت محافظت کند و نگذارد آسیبی به آن برسد. او نگران ما، خانوادههایمان و محیط مقاومت بود، در حالی که با دشمنی میجنگید که تا حد زیادی ناشناخته بود. غافلگیریهایی که برادران رزمنده با آن روبهرو شدند، ساده نبود، بهویژه در نخستین نبردی که شهید در آن حضور داشت، یعنی نبرد «القصیر»
جوان آنلاین: نامش با مهمترین عملیاتهای مقاومت اسلامی لبنان گره خورده است؛ فرماندهای که از روزهای نخست مقابله با اشغالگری اسرائیل، در شکلگیری ساختار نظامی حزبالله نقشآفرین بود، یگان ویژه رضوان را بنیان گذاشت، در جنگ ۳۳ روزه از طراحان اصلی نبرد به شمار میرفت و سالها اندیشه و تجربه خود را صرف تدوین تاکتیکهای نوین جنگ نامتقارن کرد. «ابراهیم عقیل» یا «حاج عبدالقادر» برای بسیاری، چهرهای امنیتی و استراتژیستی کمحاشیه بود که کمتر تصویری از زندگی شخصیاش در رسانهها منتشر شد و نامش بیش از هر چیز با اتاقهای فرماندهی و میدانهای نبرد شناخته میشد. خانم انعام حیدوره، همسر شهید ابراهیم عقیل در این گفتوگو، از مردی روایت میکند که بیرون از خانه فرماندهای سختگیر و آیندهنگر بود، اما در جمع خانواده، همسری مهربان، پدری دلسوز و انسانی عمیقاً معنوی؛ روایتی از زندگی کمتر دیدهشده یکی از تأثیرگذارترین فرماندهان مقاومت لبنان که سرانجام در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۴، در حمله تروریستی رژیم صهیونیستی به ضاحیه جنوبی بیروت، به آرزوی دیرینه خود یعنی شهادت رسید.
پیش از ورود به عرصه مقاومت، ابراهیم عقیل را چگونه جوانی میشناختند؟ از درس، فعالیتهای فرهنگی و علایق او برایمان بگویید.
شهید ابراهیم عقیل در سال ۱۹۶۲ متولد شد و تحصیلات خود را در مدرسه راهبات سنالفیل آغاز کرد. هنگامی که تقریباً به مرحله متوسطه رسیده بود، جنگ داخلی لبنان در سال ۱۹۷۵ آغاز شد و به دلیل شرایط امنیتی، خانواده او مجبور به انتقال شدند. بنابراین، ادامه تحصیل خود را در مدرسه متوسطه رسمی البصره للبنین ادامه داد و در آنجا دوره متوسطه را به پایان رساند و مدرک «البریوه» را دریافت کرد. پس از آن، تحصیلات دبیرستانی خود را در مدرسه عربی بیروت در منطقه زقاق البلاط ادامه داد، جایی که در میان همکلاسیها و معلمان خود حضوری برجسته و متمایز داشت. بر اساس آنچه از دوران کودکی او، از گفتههای خانوادهاش و کسانی که او را میشناختند، میدانیم، شهید ابراهیم از هوش و برتری چشمگیری برخوردار بود، بهگونهای که گاهی از یک پایه تحصیلی به اندازه دو پایه بالاتر میرفت و همواره از دانشآموزان برتر بود، با اختلافی قابلتوجه در نمرات، که نشاندهنده تلاش و استعداد ویژه او بود. او در سال ۱۹۸۸ مدرک دیپلم دبیرستان را دریافت کرد. همچنین در پیشاهنگی المقاصد شرکت داشت و حضوری فعال و برجسته در آن داشت. او به گروه موسیقی پیوست و نوازندهای ماهر بود که هفت ساز موسیقی را مینواخت. از جمله سازهایی که در نواختن آن مهارت داشت، ساز ترومپت بود؛ سازی که نیازمند قدرت تنفس و نفس طولانی است. شاید همین نفس بلند و قوی، در تمام زندگی او همراهش بود، از آغاز زندگیاش تا شهادتش.
شهید چگونه در فعالیتهای اسلامی در بیروت وارد شد، در حالی که از نسل بنیانگذاران این مسیر بود؟ آیا میتوانید برای ما ویژگیها و جلوههای آن دوره از تعهد، پایبندی و فداکاری را توصیف کنید؟